Maraþon í Boston 2019

Maraþon í Boston 2019

Baldur Arnar Sigmundsson fór ásamt fríðu föruneyti Bændaferða til Boston fyrr á árinu til að hlaupa þar maraþon. Hlaupið var haldið þann 15. apríl 2019 og var það 123. árið í röð. Baldur Arnar deilir með okkur sinni reynslu af því hvernig það er fyrir langþreyttan skrifstofumann að sigra sjálfan sig í krefjandi maraþonhlaupum og gefur okkur nokkur góð ráð í leiðinni.


Baldur, byrjaðu á að segja okkur aðeins frá sjálfum þér

Ég er 35 ára, fæddur og uppalinn á Akureyri en hef búið sl. 18 ár í Reykjavík. Ég á tvær stelpur, 6 og 3 ára með unnustu minni. Ég er menntaður lögfræðingur og starfa hjá ráðuneyti. Helstu áhugamálin er samvera með fjölskyldu og vinum. Hlaupin taka góðan tíma af þeim lausa tíma sem ég hef.


Góðir hlaupafélagar lykillinn að árangri

Ég byrjaði að hlaupa árið 2014. Það ár tók ég þátt í Reykjavíkurmaraþoninu og hljóp 10 km. Hætti þó fljótlega. Byrjaði svo aftur sumarið 2017 og hef hlaupið nokkuð reglulega síðan. 
Hlaup eru skemmtileg, góð hreyfing (heldur +30 bumbunni í skefjum) en síðast en ekki síst þá er þetta gott fyrir andlegu hliðina. Maður fær útrás, hreinsar hugann og slakar á. Maður er aldrei betri en eftir góða laugardagslengju í góðu íslensku haustveðri. 
Helsta ástæða þess að ég hætti 2014 var vegna þess að mig vantaði hlaupafélaga. Það er mjög mikilvægt að hafa einhverja félaga með sér í þessu. Þess vegna hef ég í dag umkringt mig stórhlaupurum sem eru tilbúnir að hlaupa í öllum veðrum allt árið um kring. Ég hleyp nefnilega eingöngu úti. Stór hluti af þessu sporti er sjálf útiveran. Þó að ég hafi raðað í kringum mig hlaupafélögum þá hleyp ég oft einn en það er hins vegar mikilvægt að hafa einhverja til að ræða við og miða sig við þess á milli. Ég nota hlaupaforritið Strava og rapporta mikið eftir hlaup og fylgi öðrum til að fá hugmyndir að hlaupaleiðum. Frumlegasta hlaupið hingað til er fiskurinn í Þingholtunum


Slysaðist inn í fyrsta maraþonið

Stór hlaupavinur minn plataði mig til að skrá mig í lottóið fyrir New York maraþonið – það væri alveg hættulaust því að það væru sáralitlar líkur á því að við yrðum dregnir út. Ég væri nú byrjaður að hlaupa og það væri gott að hafa markmið. Þetta var í byrjun árs 2018. Á þessum tíma hafði ég hlaupið lengst 15 km í kirkjuhlaupinu út á nesi en félaginn var auðvitað tilbúinn í þetta enda með einn íslandsmeistaratitil undir beltinu í Reykjavíkurmaraþoninu árið 2015. Við vorum svo heppnir að vera dregnir út. Ég sé ekki eftir því í dag. Svo var algjör lukka að einn af mínum bestu vinum ákvað að slást í för með Bændaferðum þannig að maður hafði nóg af vinum til að þjást með í undirbúningnum. Ég kom mér í stand og hljóp svo í New York maraþoninu í nóvember sl. Hlaupið sjálft var ekki uppá marga fiska. Ég fékk magakrampa eftir 25 km og þurfti því að staulast í mark síðustu 17 km. Aldrei upplifað aðra eins pínu. Kláraði á 4:14. 
Í Boston hljóp ég mjög íhaldssamt hlaup enda vildi ég klára án vandræða. Eftir New York var ég farinn að efast um að lengri hlaup en 35 væru fyrir mig. Þvi passaði ég mig á því að hlaupa ekki of hratt og það sérstaklega í byrjun og kláraði á 4:01. Helsti munurinn á hlaupunum var sá að ég sleppti að fá mér gel í Boston enda tengi ég magakrampann í New York við gelin sem ég fékk mér. Ég er ekki með sterkasta magann þarna úti enda í imo-félaginu. 

Önnur hlaupaafrek eru í styttri vegalengdum og því ekki fréttnæm.

Bændaferðir Boston maraþon.jpg


Af hverju ákvaðstu að taka þátt í Boston maraþoninu og hvernig undirbjóst þú þig fyrir það?

Ég var plataður af föður mínum viku eftir New York, hann bauð mér að koma með sér (hann sem áhorfandi, þjónn og styrktaraðili), vini sínum og syni hans. Á þeim tímapunkti var þetta versta hugmynd sem ég hafði heyrt enda nýkominn úr hræðilegu hlaupi. Eina reynsla föður míns af hlaupum eru bransa sögur frá vini sínum sem hefur hlaupið yfir 30 maraþon, það gefur honum skakka mynd af átökunum sem fylgja þessum hræðilegu hlaupum og minni getu. Ég stökk hins vegar á þetta enda ekki á hverjum degi sem maður hefur tækifæri til að hlaupa Boston maraþonið. 
Það reyndist vera nokkuð erfitt að undirbúa sig fyrir þetta hlaup. Allur janúar fór í einhverja "man-flu". Flensan fór loks og febrúar og mars og voru teknir með trompi. 
Ég tel að það hafi gert mér gott að hvíla í janúar. Febrúar og mars voru nokkuð góðir þó mars hafi endaði á meiðslum því auðvitað fór maður fram úr sér, fékk vöðvaniðurbrot í lærvöðva (eða eitthvað þannig, ég hlustaði bara á orðin „hvíldu og hlauptu svo í Boston“ frá sjúkraþjálfaranum, „það er lagi“). Ég hvíldi því síðustu 14 dagana fyrir hlaup. 

Til að undirbúa mig náði ég í nokkur prógrömm af netinu, eitt aðal prógramm og svo leit ég á tvö önnur til viðmiðunar. Svo hef ég aðgang að fyrirtaks hlaupara í vinnunni, Þórarni Erni Þrándarsyni sem gefur mér mörg góð ráð þó hann hafi ekki hlaupið nein maraþon enda aðeins fyrrverandi Íslandsmeistari í styttri vegalengdum. 

Prógrömmin eru klassísk, sprettir, tempódrulla, interval, fartlek, kenyan progression, hæg löng og svo eitt langt hart hlaup sem svipar til sjálfs maraþonsins. 
Mikivægt í undirbúningnum er að passa sig. Ef maður finnur til þá á maður að hvíla og taka styrktaræfingar í stað þess að keyra á miklum hraða og enda í einhverju rugli. Ég er meira fyrir að reyna á þolmörkin og keyra mig í meiðsli og þrot. Þetta mun vonandi lærast. 

 
Hlaupið var krefjandi og tók á

Það var mjög hlýtt í veðri meðan á hlaupinu stóð. Ég hugsaði um lítið annað en hvað það væri andskoti heitt. Fann mig brenna. Gerði ráð fyrir rigningu allan tímann en fékk sól. Kollvikin fengu því að kynnast góðri sól og uppskáru mikinn bruna. Toppurinn í hlaupinu var að fá vatnsgusu á sig frá áhorfendum eða sólarvörn. Fékk svo ósk mína uppfyllta þegar það kom mígandi rigning síðustu 6 km.
Brautin er öll frekar krefjandi, brekka niður og brekka upp. Til skiptis. Algjörlega óþolandi. Ástarsorgar hæð (e. heartbreak hill) stóð undir nafni og var mjög krefjandi. Ég smjattaði á rauðum lakkrís upp brekkuna og hugsaði um hvað hann væri vondur í stað þess að hugsa til þess að lappirnar mínar væru að eyðileggjast. 
Hlaupið er allt öðru vísi en New York, þar ertu í borg en þarna í Boston er verið að hlaupa í gegnum smábæi. Stemmningin er eilítið minni enda ekki eins margt fólk.

Bændaferðir Boston maraþon_2.jpg
 

Réttur undirbúningur skiptir öllu máli

Maður þarf að æfa vel áðurn en maður leggur af stað í svona hlaup. Fá gott prógramm frá einhverjum þjálfara eða ná í þau á netinu, ef þú nærð í þannig er gott að reyna að miða þau við þína eigin getu og hafa einhvern til að ræða um hlaupaþjálfunina. Í prógramminu eru oft hlaup sem henta manni sjálfum ekkert endilega á þeim degi, alltaf hægt að breyta en halda samt fast í löngu hlaupin. Þau hjálpa mér allavega. Til að fá sjálfstraust og þjálfa lappirnar fyrir átökin í hlaupinu sjálfu. 

Ekki gleyma því að sumt virkar fyrir þig en eitthvað allt annað virkar fyrir einhvern annan. Það er það sem ég fíla við hlaup. Maður er fyrst og fremst að keppa við sjálfan sig, bæta eigin tíma en ekki sigra aðra. Það er algjörlega tilgangslaust að miða sig við einhverja aðra því þeir hafa mögulega allt annan grun en ég eða líkamsbyggingu. 
Allt sem ég skrifa miðast auðvitað bara við langþreyttan skrifstofumann sem hefur ekki það mikinn hlaupabakgrunn. Fyrir mér eru hlaupin fyrst og fremst áhugamál og til að halda heilsu fyrir líkama og sál. Ekki til að vinna einhvern annan. Ég er fyrst og fremst að þessu til ná markmiðum mínum sem eru flest raunhæf. Þó er gott að hafa nokkur óraunhæf.

 
Erfiðara að hætta í miðju hlaupi ef maður er peningalaus

Í hlaupinu sjálfu er ég með nokkur markmið, klára á x tíma, ef ekki þá á einhverjum öðrum og svo framvegis en ef allt er komið í þrot þá er mikilvægt að klára ef þú ert í stóru hlaupi. Aldrei hætta nema langvinn meiðsli séu hættan eða lífið sjálft. Labba frekar. Fyrir mig persónulega er mjög mikilvægt að klára. Ég labbaði eitthvað í New York og skokkaði til skiptis, það kom ekkert annað til greina en að klára, enda var ég peningalaus og lengst frá hótelinu. Ég myndi aldrei taka pening eða annað til að bjarga mér út úr hlaupinu. Ef maður er peningalaus þá er maður ekkert betur settur með að hætta en að halda áfram - nema auðvitað að maður sé í einhverri hættu en þá er alltaf hægt að stinga af inn í sjúkratjald. Smá sársauki er bara hluti af stemmingunni. 

 
Þarf líklega að læra að pissa á mig á hlaupum, það kemur

Hluti af undirbúningnum fyrir hlaup er að ná góðum svefni dagana á undan. Fyrir Boston fór svefnundirbúningurinn út um gluggann enda var flogið aðfaranótt sunnudags og hlaupið á mánudegi. Mæli ekki með því en ég var svo óheppinn að fluginu var frestað um 11 tíma og þetta varð raunin. Mér þykir samt góður svefn daginn fyrir hlaupið ekki það mikilvægur, maður er hvort sem er það peppaður og tilbúinn í þetta. Maður má ekki stressa sig of mikið á honum. Ég á tvö ung börn og hef mögulega misst of mikinn svefn á síðast liðnum árum til að vera dómbær á þetta. 

Hvað varðar næringu þá reyni ég að borða tvær ristaðar brauðsneiðar, banana og vatnsglas en í þessum stóru hlaupum úti fer þetta allt í rugl. Maður sættir sig við bara eitthvað svo lengi sem það fer vel í magann. Fyrir Boston var það beygla, þrír bananar og vatn. Og láta a.m.k. tvo tíma liða áður en maður leggur í hann. 

Ekki vera að drekka rétt fyrir hlaup, ég asnaðist að taka einhverja sopa rétt fyrir hlaup og neyddist til að stoppa í byrjun hlaups og pissa. Ekki gott. Tekur alltof langan tíma, ná sér niður, pissa og koma sér af stað aftur. Ég þarf væntanlega bara að læra að pissa í mig á hlaupum. Það kemur kannski seinna. 

Hvað hugann varðar þá reyni ég bara að láta hugann reika en þó passa hraðann. Ég á 1:40 í hálfu og 44 í 10k og finnst maraþon hraðinn minn stundum of hægur en ég get ekki farið hraðar því það mun bíta mig í rassinn í lokin. Ástæðan fyrir því að ég þurfti að stilla mig oftar af í þessu hlaupi eru brekkurnar, maður er alltaf að fara niður eða upp brekku. Það þarf að hlusta á líkamann og reyna jafnt á sig í gegnum allt hlaupið og drekka oft og ekki mikið í einu. Tveir litlir sopar á hverri drykkjarstöð hefur engin teljandi áhrif á tímann.

 
Áttu þér einhverja möntru sem þú ferð með þegar þú ferð í gegnum erfiða hluta hlaups?

Ég fer með möntru á erfiðustu köflunum og þegar sársaukinn er að taka yfir. Reyni að hugsa um gleðistundir og fara með nöfn minna nánustu eða bara einfalt „einn-tveir“. Þegar sársaukinn er orðinn það mikill að það er erfitt að hugsa um aðra hluti en sársaukann sjálfan þá vill maður hafa hugsanir sínar einfaldar til að spara orku. Því er gott að hafa hlutina einfalda. Ekki fara á djúpið í hugsunum á 38 km. Þetta snýst um að spara orku.

Bændaferðir Boston maraþon_4.jpg

 
Verðlauna mig alltaf með góðum bjór

Mín verðlaun að loknu svona löngu hlaupi er bjór, eins fljótt og hægt er. Næri mig strax eftir hlaup af því sem maður fær gefins í lok hlaups eða af einhverju hollu sem er mikilvægt að fá sér strax eftir hlaup. Píni matinn og vökvann í mig en svo er það bara bjór. Svo góð steik um kvöldið.

 
Af hverju valdir þú að fara með Bændaferðum og hvernig upplifðir þú þjónustuna, ferlið og utanumhaldið þar?

Bændaferðir var eina leiðin fyrir mig til að komast í Boston maraþonið. Ég veit að ég næ væntanlega ekki lágmarkinu næstu árin og því sló ég til. Ef maður kemst ekki inní stóru hlaupin (e. marathon major) þá fer maður með Bændaferðum. Það er frábær lausn. Þjónustan var mjög góð, allt önnur en í New York þar sem ég var einn. Algjör þægindi að láta einhvern annan hugsa fyrir sig hvað varðar hótel (geggjað hótel – sérstaklega staðsetningin), hvenær væri gott að fara af stað, fá ráðgjöf um hlaupið og brautina, fara á pepp-fund, eiga aðgang að öðrum hlaupurum og svo er maður með stórum Íslendingahóp sem er alltaf gaman. Farastjórnin var góð og hress. Fyrir og eftir hlaup er gott að vera með hressu fólki. Ef maður vill ekkert af þessu en vill inní sjálft hlaupið þá getur maður verið einn en samt keypt aðgang. Allt var til fyrirmyndar. Mæli með Bændaferðum, sérstaklega í þessum stóru hlaupum því það er ekki hlaupið að því að fá inngöngu í þau.

 
Hefur þú skemmtilega sögu að segja úr ferð á vegum Bændaferða? Þá þætti okkur vænt um að heyra frá þér.

Tryggðu þér örugga skráningu í vinsælustu maraþon heims!
Skoða hlaupaferðir með Bændaferðum

 

 

Tengdar ferðir