Gönguferð umhverfis Mont Blanc 17. – 23. Júní 2007
Hugrún Hannesdóttir skrifar ferðasögu.

Sunnudagur 17. júní
Við lögðum af stað frá Reykjavík að kvöldi 16. júní kl. 21:15 en flugið var kl. 00:25 þann 17. júní, eftir miðnætti. Það varð örlítil seinkun á fluginu og fórum við í loftið um kl. 1:00. Lentum í Genf kl. 06:37 að staðartíma. Þar beið lítil rúta eftir okkur og var farið beint til Les Houches. Rútuferðin tekur í mesta lagi 1 klst og 20 mín, en þegar er mikil umferð seinni partinn má gera ráð fyrir 2 klst. Eftir komuna til Les Houches gátum við byrjað á að græja okkur, skipt um föt, keypt vatn og gengið svo frá dótinu sem við skildum eftir. Þetta var ótrúlega þægilegt, við borðuðum morgunmat á veitingastað, fengum að geyma farangurinn í bakherbergi og þegar við komum aftur borðuðum við aftur hjá þeim. Tókum fjallalest upp í Bellevue. Nú var lagt af stað í sjálfa gönguna eftir morgunverð, en við giskuðum eiginlega á hvað við pöntuðum. Við erum sem sagt ekki mjög sleip í frönskunni! Lagt af stað kl. 10 og nú var gengið niður í nokkuð stórt gil. Eins og alltaf er, þurftum við að venjast undirlaginu sem er allt öðruvísi en heima. Miklu harðara og getur verið varhugavert að það er sleipt á öðrum stöðum en maður er vanur. Trérætur til dæmis. Gengum sem sagt alveg niður á botn gilsins þar sem jökulár berjast áfram. Þegar niður var komið fórum við yfir ána á hengibrú og nú sá maður bara fyrir sér Indiana Jones og þannig myndir. Eftir það var gengið upp í Col de Tricot og þó þetta væri nokkuð á fótinn fór fjallaleiðsögumaðurinn Mikki svo hægt að maður varð ekki einu sinni móður. Einnig var best að ganga alltaf í takt eins og alltaf. Flott útsýni upp í skurði, fullt af rollum og útsýnið frábært. Farið var niður töluvert bratt gil, en farið var varlega og allt gekk vel. Komum í skála, Refuge De Miage, um kl. 13:30. Fengum okkur því að borða og fengum svo herbergin um kl. 15:30. Flestir fóru þá og lögðu sig fram að kvöldmat, fóru í sturtu og annað slíkt. Kvöldmatur kl. 19:00. Mjög góður matur, hugguleg skýli og sturturnar fínar. Fyrsta daginn var um 20°C, skýjað og sól til skiptis. Smá skúrir um kvöldmat. Gekk í stuttbuxum og stuttermabol, en þegar var komið í náttstað var alveg nauðsynlegt að vera með flíspeysu.

Mánudagur 18. júní
Vöknuðum kl. 6:30 og borðuðum morgunverð kl. 7:00. Eins og hægt var að búast við í Frakklandi fengum við franskbrauð, sultu og hunang í morgunverð. Þetta er annað en við eigum að venjast en það er áhugavert að kynnast öðrum venjum. Reyndar geymdum við ostana sem hefðu átt að vera eftirréttur nr. 2 þangað til um morguninn. Einnig voru sum okkar með svona „instant“ hafragraut aukalega. Lögðum af stað í göngu dagsins kl. 8:15. Byrjuðum á að hækka okkur aðeins. Fórum smá aukakrók upp á hól þegar við vorum komin upp í hrygginn og var útsýnið þaðan nú bara hreinlega stórkostlegt, yfir dalina og yfir sel fyrir neðan. Nú liggur leiðin niður á við í nokkurn tíma. Síðan byrjaði leiðin að hækka nokkuð og gengum við aukakrók að litlu vatni þar sem sumir fóru í fótabað og aðrir fengu sér nasl. Eftir um ½ klst stopp við litla vatnið, gengum við af stað aftur um kl. 11:45. Nú lá leiðin upp á við, svolítið klöngur yfir 2 ár og yfir snjó í einu gili. Komumst áfram á flottan stíg sem mjög líklega er einhver gömul leið á milli sela. Þessi leið var nú bara hreinlega frábær, stórkostleg eða hvaða lýsingarorð sem hægt er að nota. Aldeilis flott að taka myndir hér. Á þessari síðustu flottu leið varð spölurinn nokkuð langur þar sem við vorum orðin svo svöng. Fararstjórinn var búinn að segja að við þyrftum að ganga í 4 klst fram að hádegisverði en það urðu nú 6 klst fyrir hádegisverð. Hefði verið gott að hafa eitthvað gott nesti á leiðinni. Stoppuðum í hádegisverð í Tré la Tête í 1.970m hæð. Komum þangað kl. 14:15 og borðuðum þennan fína hádegisverð. Lögðum af stað aftur 2 klst seinna en okkur lá ekkert á þar sem bara átti eftir að labba í um 1 ½ klst. Gengum alveg niður í dalbotn þar sem við gistum í huggulegum skála. Vorum sem sagt komin í náttstað rétt fyrir kl. 18. Kvöldverður kl. 19:30, kartöflusúpa, svínakjöt með gratínkartöflum og eplakaka. Bjölluómurinn frá kúnnum hljómar hér fyrir utan. Notaði stuttermabol eða hlírabol og stuttbuxur alveg í náttstað.

Þriðjudagur 19. júní
Vöknuðum kl. 6:45. Morgunverður kl. 7. Franskbrauð og sulta, en núna bættist við Kellogs cornflakes og munaði miklu um það. Gengum af stað kl. 8:15. Leiðin lá upp á við upp í skarð Col du Bonhomme 2.329 m hæð. Leiðin þangað gekk nú aldeilis vel en þess má geta að það var ekki ský á himni og því geggjuð blíða. Flottasti dagurinn hingað til. Fórum svo alveg upp í skarðið þar sem var gert gott stopp. Vorum komin þangað kl. 11:30. Lögðum af stað áfram um kl.12 eða kannski rétt rúmlega. Leiðin áfram var smá varhugaverð þ.e. mikilvægt að fylgja fjallaleiðsögumanninum. Gengið svolítið í snjó og svona svolítið bratt niður en útsýnið stórkostlegt. Vorum komin í hádegisverð í Refuge du Bonhomme. Eftir gott stopp var gengið aftur af stað um kl. 14:15. Gengið upp í eitt hæsta skarð göngunnar, Col des Fours sem er í 2.665 m. Þaðan varð niðurleiðin ansi skemmtileg því það var bæði bjart og í snjó svo við gátum næstum rennt okkur niður 1.000 m. Bara ansi skemmtilegt og mikið hlegið. Þegar komið var niður fyrir snjó voru hreinlega blómleg engi, þurftum að fara yfir nokkra læki og sáum steingeitur í fjarska. Sem sagt bara meiriháttar flott umhverfi í frábæru veðri. Þegar hér var komið var búið að nota sólarvörnina mikið og sumir höfðu brunnið. Því þurftu sumir að klæða sig meira. Lækkuðum okkur alveg niður í dal en fundum samt ekki svo mikið fyrir lækkuninni þar sem svo mikið af því var í snjó. Komum í skálann kl. 18:00 og vorum þá búin að vera á ferðinni í um 10 klst. Allir frekar lúnir. Margir drifu sig í sturtu og svo var kvöldverður. U.þ.b. þegar kvöldverði var að ljúka kom í ljós að ein konan í hópnum átti 50 ára afmæli. Var komið með köku og svo sungu allir. Þar að auki komu allir frönsku karlmennirnir af næsta borði og kysstu hana. Mjög skemmtilegt.

Miðvikudagur 20. júní
Morgunverður kl. 7 eins og venjulega. Nú var bara ansi svalt. Flestir gengu samt sem áður af stað í stuttbuxum en hitinn niðri í dag í skugga var bara 12 °C og þegar við komum aðeins ofar 10°C. Við enduðum gærdaginn niðri í dal svo við þurftum að byrja á að hækka okkur og gengum upp 650 metra hækkun upp í skarð Col de la Seigne en þar eru einmitt landamærin yfir til Ítalíu. Eins og gefur að skilja þá lá leiðin niður á við og voru flestir enn í flíspeysum enda töluverð gjóla. Þegar við vorum aftur á móti búin að lækka okkur nokkuð minnkaði gjólan og hægt að vera aftur í stuttermabol. Neðst í þessum dal var alveg slétta og fengum við þá útskýringu hjá Helga að þarna hefði jökullinn verið. Komum í hádegisverðarskálann (Refuge Elisabette) sem stóð tignarlega uppi á hæð kl. 11:40. Tókum af okkur skóna eins og alltaf og fórum í Teva sandalana. Lögðum af stað aftur um kl. 13:30 og nú var gengið nokkurn spöl eftir gömlu malbiki áfram niður í dal í rúmlega klukkustund, að strætóskýli þar sem Mikki pantaði leigubíl og vorum keyrð í þorpið Courmayeur. Þar komust sumir í búðir en kannski það sem skipti mestu máli hraðbanka og til að kaupa sólarvörn. Ég keypti t.d. algjöra blokk. Ekki veitti af eftir sól síðustu daga og að hluta til bruna. Stoppuðum þar í um klukkustund. Nú var farið að þykkna töluvert upp og á meðan við biðum komu þrumur og eldingar. Ég hef nú sennilega aldrei séð eins flott þrumuveður. Það var samt svo heitt að þeir sem voru með regnslár notuðu þær. Ég var bara í stuttbuxum, stuttermabol og 2ja-laga jakka. Loksins kom leigubíllinn að sækja okkur. Við keyrðum í um 20 mín inn í dal. Gengið af stað frá bílastæðinu kl. 17:52 og komið í skálann Rifugio Elena í 2.062 m hæð kl. 18:50. Mjög huggulegt og umhverfið bara stórfenglegt. Kl. 19:30 var kvöldverður sem var mjög góður.

Fimmtudagur 21. júní
Vöknuðum öll kl. 6:50 þegar Helgi vakti okkur. Sváfum því alveg ágætlega en ég var farin að losa svefn undir morgun, en það var mikill raki í loftinu þegar við vöknuðum. Morgunverðurinn var mjög fínn. Lögðum af stað kl. 8 og var mikil þoka. Þó aðeins farið að létta miðað við þegar við komum upp í morgunverð. Gengum upp brattan stíg frá skálanum en hækkunin upp í Grand Col Ferret: 2.537 m hæð, 500 m hækkun. Á leiðinni upp þyngdi yfir, kom skúr, þrumuveður og að lokum haglél. Loksins komu regnfötin að góðum notum en einn samferðamaður okkar gekk nú bara áfram í sínum stuttbuxum og stuttermabol með regnhlíf. Hann var nú nokkuð fyndinn innan um okkur hin sem vorum í regnfötum frá toppi til táar eða í regnslám. Þarna uppi í skarðinu vorum við á landamærunum á mili Ítalíu og Sviss en vinstra megin við okkur var einmitt Mont Polent tindurinn sem er á landamærum 3ja landa, Sviss, Ítalíu og Frakklands. Nú lá leiðin niður á við og komum við í skemmtilegan skála, La Peule, kl. 11:30, þar sem flestir fengu sér samloku og drykk. Þessi skáli var eiginlega eins og sel því þarna er ostagerð og m.a.s. boðið upp á gistingu í hlöðunni í heyinu!!! Nú lagaðist veðrið og aftur hægt að ganga í stuttbuxum og nota sólarvörn. Eftir þetta fína hlé var gengið aftur af stað kl. 12:30. Nú lá leiðin bara niður á við og um fallega dali og blómabreiður. Héldum eftir þægilegum stíg niður í þorpið Ferret. Snyrtilegt mjög lítið þorp, en við komum þangað kl. 14:45. Nokkrir úr hópnum fóru í útivistarbúð en aðrir settust á útiveitingastað og fengu sér ís og aðra hressingu. Biðum þarna sem sagt eftir leigubílnum og svo kom rúta sem keyrði okkur í þorpið Champex. Þar fórum við beint á veitingastað. Eftir gott stopp var gengið af stað kl. 16:45. Leiðin lá í gegnum skóginn upp á við til skálans Relais d‘Arpette, komum þangað kl. 17:30. Flottur staður og umhverfið ekki síðra. Asni, naut og gæsir í girðingu fyrir utan. Mjög góður matur og fólk í góðum gír en með það sérstaklega á bak við eyrað að morgundagurinn yrði erfiður.

Föstudagur 22. júní
Vorum tilbúin kl. 8 en 2 konur í hópnum fóru með Helga léttari leið sem er ekki eins brött. Þegar við vöknuðum og komum í morgunverð var flott veður en nú kom þokan í urrandi siglingu og leit út fyrir rigningu. Mikki vildi að við myndum drífa okkur í regnfötin og lögðum við af stað almennilega gölluð kl. 8:20. Gengum rösklega af stað, hópurinn í góðum göngutúr og fannst Mikka nú eiginlega nóg um. Það kom líka í ljós að hraðinn var eiginlega í það mesta og hægðum við á okkur þegar brattinn jókst. Hækkuðum okkur þarna í miklum bratta upp um 1.050 m og töluvert stórgrýti. Tókum eiginlega bara eitt almennilegt hlé og eitt stutt súkkulaðihlé. Það veitti ekki af regnfötunum en við vorum hrikalega heppin því hann reif af sér þegar við komum upp í gluggaskarðið í 2.665 m hæð eða Val d‘Arpette. Vorum komin þangað upp kl. 11:30. Fengum þetta líka flotta útsýni!!! Stoppuðum nú ekki lengi, þar sem það var svolítil gjóla og hópur rétt á eftir okkur. Eftir hópmynd og skemmtilegheit gengum við nú nánast alveg niður hinum megin. Mátti nú alveg passa sig að detta ekki og meiða sig, en gekk mjög vel. Gerðum nestispásu þegar við komum niður að á en þá var klukkan rétt fyrir kl. 12:45. Flestir höfðu keypt nestispakka kvöldið áður, svo nú var borðað. Ennþá pínulítið hráslagalegt svo við stoppuðum ekki lengi. Gengum sem leið lá í „hádegisskálann“ sem við vorum komin í um kl. 14. Fengum okkur kaffi og bjór í rólegheitunum. Frá hádegisstaðnum gengum við í um 40 mín í náttstað. Komum í gististað kl. 15:30. Síðasta stóra gangan.

Laugardagur 23. júní
Eftir þægilegan morgunverð var lagt af stað í göngu dagsins sem tók um tvo tíma. Það var mest upp í móti, en Mikki passaði vel að gengið væri á þægilegum hraða. Veðrið var yndislegt og gengum við framhjá gömlum bóndabæ og seli á leiðinni upp. Þegar við komum upp á Col de Balme beið okkar ótrúlegt útsýni yfir tind Mont Blanc, en einnig töluverður vindur. Þar sem við vorum öll bara á stuttbuxunum var drifið í að taka myndir, njóta útsýnisins og síðan tókum við kláf niður. Strætó tekinn til Chamonix þar sem við gátum fengið okkur léttan hádegisverð og átt frjálsan tíma í rólegheitum áður en við tókum annan strætó til Les Houches. Þar beið farangurinn eftir okkur og var kærkomið að fara í hrein föt. Fengum okkur kaffi og með því en svo kom rútan að sækja okkur. Keyrðum sem leið lá út á flugvöll og flugum heim um kvöldið. Rétt um miðnætti lentum við heima og var eiginlega hálf skrítið að kveðjast eftir þessa ánægjulegu daga í hinu tignarlega landslagi umhverfis Mont Blanc.

Langar til að þakka samferðafélögum mínum fyrir alveg frábæra ferð og mjög skemmtilegan félagsskap í gönguferðinni umhverfis Mont Blanc.

Það skal að lokum tekið fram að ferðadagbók þessi er mín persónulega upplifun á ferðinni.
Hugrún Hannesdóttir.