Ferðasaga Hugrúnar úr Egyptalandsferðinni október 2005

Fyrsti hópurinn sem ferðast á vegum Ferðaþjónustu bænda til Egyptalands kom heim sæll og glaður þann 23. október 2005.  Við skoðuðum það markverðasta í Egyptalandi, píramídana í Giza, konunga- og drottningadalinn, Abu Simbel, ásamt ýmsu fleiru. Kynntumst menningunni, siðum og venjum í landinu og einnig trúnni, en á þessum tíma er einmitt fastan í íslömskum löndum.


Mánudaginn 10. október var vaknað snemma til að drífa sig út á flugvöll, en ferðinni var heitið til Egyptalands og vorum við samtals 43 sem lögðum af stað í þetta ævintýralega ferðalag. Það var nokkuð merkilegt að hugsa til þess að við lögðum af stað í 3 gráðu frosti og lentum í Kairo seint um kvöldið í 30 gráðu hita.

Við komuna í Kairo tók egypski leiðsögumaðurinn á móti okkur en hún Noha ætlar að vera með okkur á ferð okkar um Egyptaland. Eftir síðbúinn kvöldverð var það því þreyttur en ánægður hópur sem fór að sofa.

Það er alveg ótrúlegt hvað það er hægt að gera mikið á einum degi. Þriðjudaginn 11. október vorum við vakin kl. 6.00 og mættum í morgunverð kl. 6.30. Brottför frá hótelinu var kl. 7.30 og var haldið beint til Giza til að skoða pýramídana. Ég hafði nú eiginlega ekki hugsað svo mikið beint um pýramídana, en þegar við sáum þá birtast risastóra í mistrinu var það bara hreint út sagt ótrúlegt. Í Egyptalandi eru 110 pýramídar og eru þar af 9 við Giza. Það er líka nokkuð merkilegt að standa þarna á brúninni og horfa öðru megin á þriðju stærstu borg í heimi, Kairo og hinu megin eru eitt af 7 undrum veraldar, pýramídarnir og Sahara eyðimörkin. Sá stærsti þeirra er Kheops og vorum við nokkur sem fórum inn í hann en til að gera það má ekki vera með innilokunarkennd, ekki bakveikur og ekki hjartveikur. Gangarnir eru sem sagt þröngir, lágir og langir. Maður þurfti að ganga boginn mestan hlutann og þegar komið var inn í konungaherbergið var það að sjálfsögðu tómt, en pýramídarnir voru flestir rændir fyrir löngu síðan. Það var nú samt ekki erfitt að ímynda sér fyrstu könnuðina vera að fara þarna inn, með kyndla sem gat slokknað á hvenær sem var og flestir héldu jú að illir andar myndu grípa þá sem færu inn í heilaga gröf. Það hlýtur því að hafa þurft mikinn kjark eða a.m.k. mikla forvitni til að hætta þér þarna inn. Nú var síðan haldið að útsýnisstað þar sem tekin var hópmynd og hægt var að fara á úlfalda. Ég gerði það að sjálfsögðu, því það er ekki á hverjum degi sem hægt er að segja að maður hafi verið á úlfalda í Sahara eyðimörkinni, þó það hafi nú reyndar bara verið nokkur úlfaldaskref. Skemmtileg upplifun það.

Nú var síðan komið að hinum þekkta Sfinxen. Sfinxen er eins og pýramídarnir um 4.500 ára gamall og er gerður úr sandsteini. Þessi risastóra stytta er 73 metrar að lengd en 20 metrar að hæð, enda átti búkurinn að tákna ljónið og líkamsburði þess en höfuðið er mannshöfuð og átti að tákna gáfur mannsins. Þarna var líka Sfinxen hofið en þar voru líkin búin til greftrunar, eða eigum við heldur að segja að þau hafi verið búin undir að verða múmíur. Við fengum því líka nákvæma lýsingu á hvernig það fór fram. Alveg sérlega geðsleg vinna hlýtur að vera.

Áfram var haldið í egypska safnið en þar eru margir merkilegir munir, en þá sérstaklega úr gröf Tutankhamons. Það var alveg stórmerkilegt að sjá hve mikið af "dóti" faraóarnir tóku með sér í gröfina, nærri óteljandi skartgripi, ílát, stóla, rúm, gull og fleira. Það var líka sérstaklega áhugavert að þarna fengum við skýringar á ýmsu við stytturnar, t.d. er misjafnt hvernig þær standa og eru með hendurnar. Allt hefur ákveðna þýðingu. Safnið lokar um þessar mundir um kl. 14.30 en það er Ramadan eða fasta í Egyptalandi eins og í mörgum löndum múslima. Við fórum því í síðbúinn hádegisverð á fljótabát áður en haldið var í verslun sem selur skartgripi og síðan á basarinn í gamla bænum. Við komum einmitt á basarinn þegar það mátti fara að borða eftir sólarlag, en þeir sem fasta mega ekki borða eða drekka frá sólarupprás til sólarlags. Það var því mikil stemning að sjá alla vera að bíða eftir að fá að fara að borða og hvað fólk naut síðan matarins þegar tíminn var kominn. Þarna var líka meira hægt að sjá hvernig lífið gengur fyrir sig í raun og veru, því um fjórðungur Egypta lifa undir fátækramörkum og um helmingur er hvorki læs né skrifandi.

Það var því þreyttur hópur sem kom á hótel um kl. 18. Eftir kvöldverð vorum við þess heiðurs aðnjótandi að fá að hitta Sigrúnu Valsdóttur sem býr hér í Kairo. Hún er gift Egypta, er múslimi og gengur því með slæðu. Það var sérlega áhugavert að fá að hitta hana og svaraði hún mörgum spurningum sem hópurinn kom með. Það var því alveg ótrúlegt hvað það var margt búið að gerast á þessum rétt rúmlega sólarhring sem við vorum búin að vera í Kairo.

Miðvikudagur 12. október
Við vorum vakin um miðja nótt eða kl. 2.45 til að finna okkur til, setja töskurnar fram á gang og mæta í morgunverð en það var brottför frá hótelinu kl. 4.00. Við vorum nefninlega að fara í innanlandsflug til Luxor sem var kl. 6 um morguninn og tekur rétt um klukkustund að fljúga þessa rúmlega 600 km. Það er enn heitara í Luxor og eftir komuna var haldið rakleiðis til Luxor hofsins. Borgin Luxor er við ána Níl, eins og reyndar öll byggð í Egyptalandi og hér er svo mikið af fornminjum að borgin er stundum nefnd safn undir berum himni. Luxor hofið var bara það fyrsta af mörgu áhugaverðu sem við eigum eftir að skoða hér við Luxor. Ótrúlegar byggingar, styttur og súlur sem hafa verið byggðar af mismunandi konungum og drottningum. Meira að segja Alexander mikli byggði eitt hofanna. Nú er annars farið að líða að hádegi og allir komnir á hótelið okkar hér í Luxor. Við fáum nú frí þangað til í kvöld til að leggja okkur, enda veitir ekki af, en það er nú líka hægt að skella sér í sundlaugina eða í sólbað ef vill. Það eru um 35 gráður úti og heiðskýr himinn.

Nú er kominn 14. október og þarf ég aðeins að fara aftur í tímann. Þann 12. október fórum við sem sagt á svokallað "sound and light show" í Karnak hofinu og var það hreinlega stórkostlegt. Það var einhvern veginn allt öðruvísi upplifun að sjá allar stytturnar, fígúrurnar og hofin í tunglskininu, með leyndardómsfulla tónlist í bakgrunninum og virkilega geta lifað sig inn í söguna. Ég hefði ekki viljað missa af þessu og tók sýningin um 1 klst og korter. Fyrsti hlutinn fór þannig fram að gengið var um ákveðin svæði hofsins, á meðan að seinni hlutinn fór fram við vatnið þar sem prestarnir og faraóinn þvoðu sér áður en farið var inn í það allra heilagasta. Mjög skemmtilegt. Ein í hópnum fékk meira að segja mjög sterka upplifun á meðan á sýningunni stóð, fannst hún vera faraó sem var að ganga inn súlnaganginn og gat lýst í smáatriðum hvernig fötin hennar höfðu verið. Áhugavert.

Fimmtudagur 13. október
Aldrei slíku vant fengum við bara að sofa út. Þeir sem vildu gátu farið með Noha í verslunarferð kl. 9.45 og var þá bara að mæta í morgunverð þegar að manni sýndist. Við fórum nú flest öll með í verslunarferðina og var það mjög skemmtilegt því nú var komið að því að velja Galabeija eða egypsk föt fyrir sérstakt egypskt kvöld sem átti að vera um borð í skipinu. Galabeija eru nokkurs konar kjólar eða skykkjur úr bómull, en Egyptaland er einmitt þekkt fyrir bómullarrækt. Við hlóum mikið þegar búið var að klæða nokkra karlmenn í hópnum í kjólana og vefja klútum um höfuðið. Einn þeirra vildi líka fá mynd af sér með afgreiðslustúlkunni og lagði handlegginn um öxlina á henni, nokkuð sem vakti litla hrifningu hennar. Það er sem sagt siður hér í landi að karlmenn megi faðmast á almannafæri, það sama gildir konur, en ekki karl og konu.
Eftir verslunarferðina var farið um borð í skipið sem við ætlum að gista í næstu 6 nætur á Níl. Þegar þangað kom var byrjað á hádegisverði, en á meðan við erum um borð í skipinu er fullt fæði innifalið, þ.e. morgunverður, hádegisverður, síðdegiskaffi og kvöldverður. Eftir mat var síðan farið að skoða Karnak hofið í dagsbirtu en þetta er eitt það stórkostlegasta hof sem ég hef séð og ekki síðra að allt er undir berum himni. Þetta hof er þónokkuð betur varðveitt en Luxor hofið og fengum við t.d. upplýsingar um að hofið hefði verið undir sandi og verið meira að segja byggt ofan á því. Við gátum rölt tilbaka í skipið þegar það hentaði okkur, en það var full heitt, svo flestir voru ekki mjög lengi á ferðinni. Eftir smá hvíld var síðan kvöldverður um borð í skipinu.

Föstudagur 14. október
Nú þurfum við aftur að fara snemma á fætur, vorum vakin kl. 5 og lögðum af stað í eitt helsta ævintýri ferðarinnar, konunga- og drottningadalinn. Við byrjuðum á að skoða hinar stórbrotnu styttur Memnon, sem standa rétt fyrir utan konungadalinn, en þær hafa veðrast nokkuð í gegnum aldirnar, enda meira en 4.000 ára gamlar. Það voru göt í gegnum þær og við sólaupprás heyrðist blístur, svo að fólk trúði því að illir andar byggju í styttunum, en það var þá bara vindáttin og samspil hita og kulda.
Fyrst á dagskrá var þrepahof Hatshepsut drottningar eða faraóa, sem er reyndar við innganginn að konungadalnum. Hatshepsut var fyrsti kvenmaðurinn til að verða faraó og ríkti í 22 ár. Þrepahofið var upprunalega byggt sem nokkurs konar undirbúningshof fyrir greftrun og hefur verið byggt á ný í upprunalegri mynd eftir áralangar rannsóknir og fornleifauppgröft. Stórfenglegt að sjá hofið sem eins og vex út úr klettunum. Næst lá leið okkar í konungadalinn og nú óx spenningurinn. Auðvitað vissum við öll að grafirnar eru tómar, en á veggjunum er mikið af alls kyns myndum og texta sem allt hefur sína þýðingu. Með því að koma svona snemma þurfum við ekkert að bíða eftir að komast inn og voru það þrjú grafhýsi sem við gátum skoðað. Ótrúlegt að ganga inn þröngan gang langt inn í fjall þar sem allt er myndskreytt og meira að segja í upprunalegum litum eftir heil 4.000 ár. Svæðið er allt eins og eyðimörk og því ekki skrýtið að það hafi tekið sinn tíma að finna allar grafirnar, en stórfenglegar eru þær, það er nokkuð víst. Að auki gátum við keypt okkur miða til að skoða gröf Tutankhamons en sú gröf fannst óhreyft árið 1922. Það var breskur fornleifafræðingur sem fann hana og var hann búinn að leyta í 6 ár án þess að finna nokkuð markvert þegar hann fann þessa gröf. Munina úr gröfinni vorum við búin að skoða í Egypska safninu í Kairo en okkur langaði samt til að sjá sjálfa gröfina og vorum við fjögur sem ákváðum að fara þangað. Þetta varð reyndar ein skemmtilegasta upplifun þessa dags. Við urðum að skilja myndavélina eftir við innganginn en þegar við komum niður vorum við ein niðri í gröfinni og kom annar Egyptinn sem gætti grafarinnar niður. Hann svona leit í kringum sig, spurði hvort við værum öll saman og spurði svo hvort okkur langaði til að taka myndir. Við játtum því og sótti hann þá myndavél eins okkar, leyfði okkur að taka myndir og tók myndir af okkur. Að sjálfsögðu vildi hann fá mútur fyrir en við vorum meira en tilbúin til að láta hann fá það. Gáfum honum samtals sem samsvarar 900 íslenskum krónum og fór hann þá meira að segja úr skónum og fór niður í gröfina til að taka mynd fyrir okkur beint ofan í kistuna. Þegar við vorum á leiðinni upp gaf hann okkur merki um að við mættum alls ekki segja neinum frá og dró fingurinn yfir hálsinn á sér. Við skyldum það þannig að hann myndi missa vinnuna ef við segðum frá. Síðan þegar upp var komið leyfðu þeir okkur að taka myndir af "okkur stelpunum" með Egyptunum og þeir báðu ekki einu sinni um auka greiðslu. Við vissum þá að við vorum búin að greiða þeim ríkulega, því yfirleitt þarf alltaf að greiða eitthvað smávegis fyrir að fá að taka myndir af Egyptunum. Við vorum að sjálfsögðu alveg í skýjunum yfir þessu en þorðum ekki að segja orð við egypska leiðsögumanninn okkar.
Áfram var nú haldið í drottningadalinn og var áhugavert að sjá muninn á gröfunum þar og í konungadalnum. Reyndar eru alls ekki endilega drottningar í gröfunum í drottningadalnum, heldur er mjög algengt að það séu synir þeirra sem hafi látist sem börn. Ef hugsað er um jafnréttisbaráttu og allt það þá er alveg ljóst að það var mikill munur á kynjunum á þessum tíma, enda vildi Hatsepsut drottning eða farao ekki láta grafa sig í drottningadalnum.
Nú lá leið okkar í alabasturverksmiðju. Það er áhugavert hvernig stjórnvöld hér í Egyptalandi vinna. Þorpið sem samanstendur af hreysum á okkar mælikvarða hefur í gegnum tíðina verið þekkt fyrir að þar búi grafarræningjar og hafa þeir selt allt sem þeir gátu fundið í gröfum faraóanna í gegnum tíðina. Það var reynt að varpa þeim í fangelsi fyrir það, en það hjálpaði lítið, svo að ríkið fór þá leiðina að styrkja þá til að reisa alabastur verksmiðjur til að selja alabastur muni til ferðamanna. Það er því hefð að stoppa hjá þeim og kaupa handgerðar alabastursvörur sem eru gerðar úr steinum úr fjöllunum við dal konunganna. Við versluðum að sjálfsögðu svolítið og keypti ég litla styttu af Isis sem er ástarguðinn og aðra af Horus sem er guð vonar og trúar. Það var gert mikið grín af þessu í hópnum og vildu þau helst að ég keypti einnig styttu af frjósemisguðinum.
Nú var ekið tilbaka til Luxor í gegnum sveitir og akra og fengum við nasaþef af því sem ræktað er á þessu svæði á leiðinni. Landbúnaður á þessu svæði hefur ekkert breyst í aldanna rás og traktorar og aðrar slíkar vinnuvélar sjaldséðar. Einnig voru fiskibátar á Níl og eru alltaf tveir í hverjum báti, annar rær en hinn setur út netin og slær svo með sérstöku priki á vatnið til að hræða fiskinn í netið. Það hefur sem sagt lítið breyst á þessu sviði í þessu landi þar sem fjórðungur þjóðarinnar lifir undir fátækramörkum.

Eftir að hafa legið í sólinni eða lagt sig lögðum við öll af stað í hestvagnaferð kl. 16.00. Það voru 2 í hverjum hestvagni og síðan ekillinn að sjálfsögðu, en Noha hafði gefið okkur ströng fyrirmæli um að gefa eklunum ekkert þjórfé, þar sem það væri innifalið í greiðslunni. Þessi ferð varð fyrir tvær sakir mjög áhugaverð, því í fyrsta lagi fengum við að aka um svæði sem við hefðum ekki komist um á rútu. Þarna var farið um markaðinn, þröngar götur þar sem allt iðaði af lífi og hægt var að sjá þær vörur sem innfæddir keyptu. Það var grænmeti, krydd, kjöt sem hékk á krókum og þá heilu lærin og síðan að sjálfsögðu hænsni sem hægt var að kaupa á fæti. Einnig voru þarna betlarar og fólk sem alveg greinilega hafði ekki mikið í sig og á. Þetta varð því mjög áhugaverð ferð því við vorum hingað til lítið búin að sjá af hinu raunverulega lífi í Egyptalandi. Það sem var kannski eitthvað minna ánægjulegt var að þeir sem stjórnuðu hestvögnunum byrjuðu að betla þjórfé bara rétt eftir að við lögðum af stað og var það í sumum tilfellum til ama. Við erum jú ekki vön þessari þjórfémenningu og fannst okkur nokkuð einkennilegt þegar mennirnir vildu fá þjórfé og báðu um það næstum því alla leiðina, en síðan hringdi síminn og þeir dróu upp þennan líka fína farsíma. Þetta varð því mjög áhugaverð ferð í alla staði.

Laugardagur 15. október
Við vorum 19 sem vorum búin að skrá okkur í útsýnisferð með loftbelg. Við vorum því rifin upp á stertinum kl. 04.00 og lögðum af stað frá bátnum í lítilli rútu kl. 04.30. Þessi ferð varð eitt mesta ævintýri ferðarinnar, kannski einmitt af því að maður vissi ekkert við hverju var að búast. Það var alveg sérstök tilfinning að leggja af stað í niðamyrkri, aka að aðalhöfninni og ganga bryggjuna að litlum bátum, þar sem fólk svaf á flestum bekkjum. Klöngruðumst um borð í bátinn sem tók einmitt 20 manns og fengum kaffi eða te, ásamt nærri óætri kökusneið. Síðan var siglt í myrkrinu yfir Níl og var þetta okkar fyrsta sigling á Níl. Þegar við nálguðumst bakkann hinu megin sáum við verur í kuflum sem biðu okkar og var mjög auðvelt að ímynda sér að við værum nokkurs konar flóttafólk sem værum að stelast þarna á land. Þetta var nú samt bara móttökunefndin sem beið eftir okkur og eftir að hafa farið eftir einföldum planka á land var ekið áfram að þeim stað þar sem loftbelgirnir voru. Þar sem við vorum 19 komumst við í 1 loftbelg og var sérstakt að fylgjast með þegar þeir voru að koma belgnum af stað. Alls staðar í kringum okkur var verið að undirbúa loftbelgi og loftið þrungið spenningi, enda hafði ekkert okkar farið um borð í loftbelg áður. Það er erfitt að lýsa tilfinningunni þegar við fórum að takast á loft og þá ekki síður þegar við skyndilega fórum að lækka flugið og við sáum fram á að nauðlenda á næsta akri, en þannig fór það nú ekki og eftir smá tíma liðum við ótrúlega hratt upp í loftið. Við fundum varla fyrir því að vera að fljúga, vorum að mestu í um 1 ½ km hæð og sáum sólina koma upp yfir Luxor. Einnig sáum við bændurna á þessu svæði halda út á akrana í kerrum sem dregnar voru af einum asna og að það voru yfirleitt ekki heil þök á húsunum, einungis yfir svona helmingnum. Alveg ótrúleg sjón og svo má að sjálfsögðu ekki gleyma útsýninu yfir Níl og Konunga- og drottningadalinn.
Í skipið komum við um kl. 7 og þurftum að bíða aðeins eftir að morgunverður hæfist um kl. 7.30. Fyrir mörg okkar var þetta ein mesta upplifun ferðarinnar og kannski sú upplifun sem kom mest á óvart.
Þennan dag vorum við að öðru leyti í afslöppun. Það var legið í sólbaði uppi á dekki, hægt að leggja sig, fara í sundlaugina eða lesa góða bók. Sumir röltu líka um bæinn áður en haldið var í siglingu um Níl eftir hádegismat. Þarna sátum við síðan öll í blíðunni, sigldum um Níl og hlýddum á fyrirlestur hjá Noha um nútíma Egyptaland. Margt áhugavert í samfélaginu og ekki síður margt sem kom okkur á óvart.

Seinni hluta dags heimsóttum við síðan papírusverksmiðju þar sem við fengum smá fyrirlestur um papírus og sáum einnig hvernig blaðsíðurnar voru búnar til. Alveg ótrúlega flottar myndir og að sjálfsögðu versluðum við svolítið eins og okkur var von og vísa.

Sunnudagur 16. október
Hin eiginlega sigling um Níl hófst rétt eftir miðnætti í nótt og fóru margir snemma á fætur til að sjá bæði sólaruppkomuna og þegar farið var í gegnum skipastigann við Esna rétt um kl. 6 í morgun. Morgunverð borðuðum við á milli kl. 7. – 9 og kl. 9 var farið í gönguferð í Esna til að skoða hofið þar. Esna var nú eiginlega ansi hrörlegur bær og þurfti að ganga í gegnum markaðinn til að komast að hofinu. Bærinn stendur í dag mun hærra en hofið sem 9 metrum neðar en bærinn og þurftum við því að fara niður tröppur til að komast í hofinu sem í gegnum aldirnar var grafið í sandinn og jafnvel byggt uppi á því. Byrjað var á þessu hofi um árið 150 fyrir Krist, en Rómverjar kláruðu hofið og sýndi leiðsögumaðurinn okkar áhugaverðar myndir sem styðja þá kenningu. Einnig sést að þeir þekktu ekki eins mikið til guða landsins og heimamenn, ásamt því að myndirnar á veggjunum voru ekki eins vandaðar og við höfðum séð í öðrum hofum hingað til. Vitað er að fleiri hof og minjar eru í sandinum og húsum bæjarins, en ekki er hægt að grafa þær upp fyrr en búið er að fá íbúana til að flytjast í önnur hús og tekur það sinn tíma, jafnvel kynslóðir.

Áfram var haldið og var ljúft að sitja uppi á dekki og horfa á landslagið og lífið í kring á meðan að siglt var á næsta áfangastað sem var Edfu. Lífið úti á landi er mjög frumstætt, fólkið lifir af landinu og vill ekki taka upp nýja siði. Konur voru við ána á fleiri stöðum að þvo þvott upp úr ánni, með börn í kring sem fengu sér sundsprett í vatninu. Rétt um kl. 14.30 vorum við síðan komin til Edfu og biðu þá hestvagnar eftir okkur til að aka með okkur að Horus hofinu, en þetta stórfenglega hof er eitt af þeim sem hefur varðveist best í Egyptalandi. Sagan af fálkaguðinum Horus er ótrúlega heillandi og ekki síður þegar við fórum að skilja söguna sem sögð er í myndmáli og með hírokliffum á veggjunum. Á leiðinni tilbaka voru að sjálfsögðu sölumenn sem biðu eftir okkur og voru a.m.k. tvær í hópnum sem keyptu sér magadans “dress”.

Skipið sigldi síðan áfram kl. 16.45 til Aswan.

Mánudagur 17. október
Nú var komið að skoðunarferðinni um Aswan. Við vorum vakin kl. 6 um morguninn og lögðum af stað í skoðunarferðina kl. 7.00. Þegar við keyrðum um borgina í áttina að Aswan stíflunni gátum við vel skilið hvers vegna mörgum finnst þetta vera fallegasta borg Egyptalands. Þarna var allt snyrtilegt, húsin fullkláruð og ótrúlega mikið af gróðri miðað við að eyðimörkin er rétt við hliðina. Við byrjuðum á að aka yfir litlu stífluna sem Bretar byggðu á árunum 1898-1902 og var á sínum tíma sú stærsta í heimi. Áfram var haldið að nýju stíflunni sem nefnist Saad el-Ali en sú stífla var byggð með aðstoð Sovétríkjanna á árunum 1960-1971. Upp úr þeirri samvinnu slitnaði nú samt seinna og í dag fær Egyptaland stuðning frá Bandaríkjunum. Þegar þessi stífla var byggð myndaðist Nasser vatn, sem er stærsta uppistöðulón í heimi og er 500 km langt, enda nær 1/3 þess inn í Sudan. Það var þónokkuð af fornminjum sem fóru undir vatn þegar stíflan var tekin í notkun, en þó var mörgum þeirra bjargað og er hið stórkostlega Abu Simbel eitt þeirra.

Áfram var haldið til að skoða Philæ hofið, en er það staðsett á eyjum og þurftum við að taka bát til að komast þangað. Þeir sem sáu um bátana voru Núbíumenn, en líkaði okkum mun betur við þá sölumenn þar sem þeir voru ekki eins ákafir og Egyptar almennt. Núbíumenn er þjóðflokkur sem bjó einmitt þar sem Nasser vatn er í dag og þurfti að flytja allar byggðir þeirra þegar að stíflan var byggð. Í rauninni hvarf því öll saga þeirra undir vatn, en þeir líkjast Afríkumönnum almennt séð meira í útiliti en Egyptar. Philæ hofið var einnig eitt þeirra fornminja sem þurfti að flytja eftir að stíflan var byggð og er hof ástargyðjunnar Isisar. Þarna er rómantíkin í loftinu, enda segir hofið hina átakanlegu sögu Isisar. Við skoðuðum síðan hina svonefndu ókláruðu obelísku sem aldrei var flutt úr granítnámunni, ásamt því að heimsækja ilmkjarnaverksmiðju áður en haldið var í skipið til að snæða hádegisverð. Eftir stutt stopp var farið með svonefndum fellucca bátum til að skoða grasagarðinn á Kitchener eyju og mátti þar sem ýmsar áhugaverðar trjátegundir. Siglingin var samt sérstaklega skemmtileg fannst mér, útsýnið og almennt séð ferðamátinn.

Þriðjudagur 18. október
Nú var komið að einum hápunkti ferðarinnar. Hver hefði trúað því að við fengjumst til að fara á fætur kl. 02.45 og var það met í ferðinni enda notuðum við óspart að morgunstund gefur full í mund. Haldið var beint út á flugvöll og flogið til Abu Simbel, en þangað voru um 280 km. Það er í rauninni vart hægt að lýsa tilfinningunni að sitja fyrir utan Abu Simbel kl. 5.45 að morgni, horfa á sólina koma upp og lýsa hofin upp í rauðbleikum lit. Þessi hof eru þau stórkostlegustu sem við sáum í ferð okkar um Egyptaland og alveg ólýsanlega vel varðveitt, enda voru þau grafin í sand í gegnum aldirnar og fundust ekki fyrr en snemma á 19. öld. Litirnir og sagan urðu til þess að maður gat ímyndað sér hvernig öll hofin hafa á sínum tíma litið út. Einnig skipti miklu máli að vera þarna á þessum tíma, því við fengum nánast næði og þegar við héldum tilbaka voru margir hópar rétt að koma og fólk þurfti að bíða í röðum eftir að fá að komast inn. Þessari heimsókn ætla ég nú ekkert að lýsa nánar, en verð að segja að ef verið er að ferðast um Egyptaland er hreinlega nauðsynlegt að heimsækja þessi hof Ramses II og uppáhalds eiginkonu hans Nefertari. Við vorum komin tilbaka á skipið um kl. 9.30 um morguninn og var hálf einkennileg tilfinning að liggja uppi á dekki í sólbaði um kl. 10 og var búin að fara í heila skoðunarferð um morguninn.

Eftir afslöppun, sólbað og siglingu í norðurátt eftir Níl var haldið á land til að skoða síðasta hofið í ferð okkar um Egyptaland og var það hofið Kom Ombo. Hof þetta er byggt til heiðurs krókódílaguðinum Sobek og er eiginlega tvöfalt hof. Þarna sáum við múmíur af krókódílum en einnig mjög áhugaverðar myndir af læknisáhöldum sem notuð voru fyrir um 2.500 árum. Fannst okkur í rauninni alveg ótrúlegt hvaða þekkingu fólk hafði á þeim tíma, þekkingu sem síðar gleymdist.

Nú var komið að síðasta kvöldi okkar um borð í skipinu og var því komið að Galabía kvöldverðinum, en við vorum öll búin að kaupa okkur galabia og skemmtum okkur aldeilis vel við að klæða okkur upp á egypska vísu.

19. - 23. október
Í dag var komið að því að fara til Hurghada og fór morguninn að mestu í að pakka niður og ganga frá á skipinu. Eftir hádegisverð var haldið frá borði og farið með rútulest frá Luxor til Hurghada. Það er skylda að fara í rútulest á þessari leið sem er gætt af lögreglu og var áhugavert að sjá bæði öryggisgæsluna og fyrirkomulagið. Við stoppuðum bara einu sinni á leiðinni og vorum komin á strandhótelið okkar í Hurghada um kl. 18.20. Það var því bara rétt að innrita sig og mæta síðan í kvöldverð.

Næstu tvo daga var bara hægt að slappa af, vera í sólbaði eða fara í skoðunarferðir sem voru í boði frá hótelinu. Margir fóru á sýningu á hóteli rétt hjá sem heitir 1001 nótt, en vorum við nú ekkert yfir okkur hrifin af þeirri sýningu. Einnig var nokkuð mikill vindur það kvöld og vorum við ekki klædd fyrir það. Sumir fóru í siglingu á sérstökum báti með glerbotni og komu yfir sig hrifin tilbaka. Einnig voru tveir sem fóru í safaríferð á fjórhjólum til að heimsækja Bedúínaþorp í eyðimörkinni.

Laugardaginn 22. október var síðan farið snemma á fætur og flugum við frá Hurghada til Kairo og síðan áfram til Frankfurt. Við lentum þar um kl. 14.00 og eftir að hafa innritað okkur á hótel héldum við flest öll niður í bæ til að kíkja í búðir og fá okkur evrópska máltíð, sem hjá mörgum var kærkomið. Það var því þreyttur en ánægður hópur sem flaug heim til Íslands sunnudaginn 23. október, eftir ævintýralega ferð til Egyptalands.

Ég vil þakka öllum samferðafélögum mínum fyrir alveg frábæra ferð og mjög skemmtilegan félagsskap. Þessi ferðadagbók er mín persónulega upplifun á ferðinni til Egyptalands.
Hugrún Hannesdóttir