Þeir Halldór Björnsson, fyrrverandi formaður Starfsgreinasambandsins og varaforseti ASÍ og Guðmundur Þ Jónsson, 2. varaformaður Eflingar voru meðal þátttakenda í velheppnaðri ferð Ferðaþjónustu bænda  til Kína í september 2007. Farið var víða og margt skoðað, undir leiðsögn kunnugra fararstjóra. Guðmundur Þ, sem skráði það sem á dagana dreif, var svo vinsamlegur að leyfa okkur að birta glefsur úr dagbókinni hér á heimasíðunni.


Á slóðum Drekans
Minnisblöð úr Kínaferð í september 2004

Við höfum líklega öll mætt tímanlega í flughöfnina í Keflavík ferðafélagarnir sem vorum á leið til Kína. Sum okkar þekktust innbyrðis og flest okkar höfðu sést á kynningarfundi á Hótel Sögu nokkrum vikum fyrr. Eftir að við ferðafélagarnir, ég og Halldór Björnsson, höfðum hitt mann og annan og fengið okkur kaffi og meðlæti löbbuðum við í átt að útganginum í flugvélina.

Þar sem við stóðum í biðröðinni eftir því að komast um borð gekk til okkar ungur maður og spurði hvort við værum á leið til Kína.Við játtum því. Hér var kominn Magnús Björnsson fararstjórinn í ferðinni. Magnús er aldeilis frábær fararstjóri. Hann er hefur búið í Kína í fimm ár og talar málið og lærði þar alþjóðastjórnmál við háskólann í Peking og er giftur kínverskri konu.

Það var millilent í Frankfurt og höfð þar nokkurra tíma viðdvöl áður en ferðinni til Kína var haldið áfram. Flestir reyndu að nota þetta langa flug til að hvílast og sofa.


Shanghai

Við lentum í Shanghai laust fyrir hádegi að staðartíma. Á móti okkur tók kínverski leiðsögumaðurinn Bin Wang sem fylgdi okkur allan tímann. Eftir að hafa tekið farangurinn og komið honum í hendurnar á Kínverjum sem sáu um að koma honum á hótelið tókum við einhverskonar flugnökkva inn til borgarinnar. Svifnökkvinn fór á hámarkshraða, allt að 430 km hraða á klukkustund. Þegar við komum á hótelið var farangurinn kominn og því hægt að koma sér fyrir, fara í sturtu og skipta um föt. Að því búnu fórum við í göngutúr um borgina, aðallega í göngugötunni.

Við Halldór versluðum ekkert í þeirri ferð heldur settumst inn á kaffihús og fengum okkur kaffi. Margir komu þó til baka með allvel troðna plastpoka.Mikil kauptíð var hafin hjá mörgum ferðafélaganum. Þriðja daginn vöknuðum við snemma. Flestir höfðu átt við einhverjar svefntruflanir að glíma um nóttina.Tímaklukkan í líkamanum hafði ruglast dálítið. Eftir góðan morgunmat var lagt af stað út í bæinn. Fyrst var farið í skemmtilega heimsókn í silkiverksmiðju. Þar var okkur sýnt ferlið frá því að silkiflugan, sem lifir á Móberjatrjám, byrjar sitt starf og þar til efnið er orðið að klæði.

Eftir að hafa skoðað verksmiðjuna og vinnubrögðin við framleiðslu á silki og silki vörum var okkur boðið að fara í verslunina sem er hluti af fyrirtækinu og versla. Reyndar er það svo allstaðar sem við komum að gert var ráð fyrir að við fengjum tíma til að versla, jafnt í söfnum sem í verksmiðjum.

Þegar heimsókninni var lokið í silkiverksmiðjuna lá leiðin í Jaði hofið. Þar er að finna mikið Búdda-líkneski. Jaði er steintegund og segja Kínverjar að ekki sé hægt að verðleggja jaði.Gull og aðrir góðmálmar hafa verðgildi en jaði er ómetanlegt.

Eftir að hafa verið í hofinu fórum við í mikinn garð,Yuua garð eða Mandarin garð. Mikill garður og skemmtilegur auk þess sem okkur var sagt mikið um Kína og Kínverska menningu. Eftir heimsóknina í garðinn kom stund sem ekki var búið að ráðstafa og því fengum við bónus.

Það var ákveðið að sigla á Huang- Pu fljótinu. Það er stórkostlegt að sjá borgina frá því sjónarhorni. Ekki ósvipað og að sjá Manhattan frá sjó. En þetta var ekki búið. Þegar siglingunni var lokið fórum við upp í Jinmao turninn. Áttatíu og átta hæða hús. Þangað fórum við upp og sáum yfir borgina. Því miður var ekki sól og því nokkuð mistur yfir borginni en útsýnið samt glæsilegt úr þessu fjórða hæsta húsi í heimi. Síðari hluta dagsins fórum við að sjá Nýja Shanghai Sirkusinn. Listir þessara listamanna voru hreint með ólíkindum.Alveg sérstaklega varð okkur um þegar fimm manna hópur fór á mótorhjólum inn í einhverskonar kúlu og keyrði þar hring eftir hring án þess svo mikið að koma við hvað annað. Margt annað var að sjálfsögðu stórkostlegt en ekki verður gerð tilraun til að lýsa því. Nú  var dagsskráin tæmd og ekki annað eftir en að borða kvöldmatinn.Við borðuðum á veitingarstað sem heitir Cygnet.  Heldur fannst okkur maturinn bragðdaufur en það reyndist ákaflega misjafn á milli héraða hvernig maturinn smakkaðist þótt um sama mat væri að ræða. Oftast var hann alveg ágætur en fyrir kom að sumir réttir að minnsta kosti voru einum of sterkir fyrir minn smekk.


Wuhan

Næsti dagur var líka tekinn snemma.Við vorum vakin kl. 5.45 og áttum að vera búin að setja töskurnar fram ekki síðar en kl. 6.15. Borðuðum morgunmat og héldum síðan af stað út á flugvöll og nú var ferðinni heitið til Wuhan. Þar byrjuðum við á að skoða Guiyuansi Búddahofið.Við áttum eftir að skoða mörg hof síðar í ferðinni enda fannst heimamönnum hofin sín afar merkileg og þau voru það svo sannarlega. Eftir að hafa skoðað hofið héldum við í Gulu trönuna. Merkilegur staður sem tengist brennivíni og drykkjuskap nokkuð. Okkur var sögð saga af munki einum sem fékk að drekka frítt en sá gat látið óskir manna rætast. Hjónin sem gáfu honum að drekka fengu óskir sínar uppfylltar fyrir hans tilstilli og efnuðust vel og létu síðan reisa Trönuna honum til heiðurs, eða til minningar um hann.

Það var enginn asi á okkur þegar við fórum frá Wuhan daginn eftir.Við borðuðum morgunmat í einhverskonar ,,Perlu” þeirra því gólfið snérist í hringi. Einhverjar kvennanna höfðu lagt veski sín í gluggakistuna og urðu síðan viðskila við þau. Þetta þýddi nokkur hróp og smávægilega angist en allt kom í leitirnar að lokum.Við fórum frá Wuhan í rútu og komum upp úr hádegi til staðar sem heitir Jin Zhou, þar sem búa ,,aðeins” 1,5. milljónir. Þar skoðuðum við merkilegt safn, þar sem okkur var m.a. sýnt lík af manni sem var uppi 221 ári fyrir Krist. Þetta var ekki múmía heldur lík. Það var óskemmt og hafði verið krufið. Niðurstaða lækna á dánarmeini mannsins var ofdrykkja. Það hefur verið sérstaklega vel búið um hann í gröfinni. Fyrst var hann settur í kistu og síðan vafið silki utanum. Síðan var sú kista sett í aðra kistu og meira silki vafið utan um, síðan grafinn á 27 m dýpi. Hann fannst fyrir tilviljun rétt eins og leir hermennirnir í Xí’an.

Næsti áfangastaður var Yi Chang álíka stór borg og Jin Zhou eða um 1,5 millj. Það var þó mun meira um að vera í þeirri borg. Uppbygging mikil og umsvif. Hún liggur mun nær stíflunni og því sem henni fylgir og gætir áhrifanna af því mjög mikið á þessum stað. Okkur var sagt að konur væru fegurri á þessum slóðum en annarsstaðar í Kína.Var því þakkað ákveðinni tegund af mandarínum sem þar eru ræktaðar. Vissulega voru þær fallegar sem þjónuðu okkur til borðs á veitingahúsinu þar sem við borðuðum, en smávaxnar voru þær.

Við yfirgáfum nú veitingastað inn, sem ég man ekki nafnið á, sem skiptir ekki máli því ég á ekki von á að þurfa að panta þar borð á næstunni, og héldum áleiðis til skips. Eftir um það bil kukkustundar akstur vorum við komin á lítinn stað þar sem Victoria 3 lá við festar, en næstu þrjá daga og fjórar nætur átti hún að vera samastaður okkar. Við vorum nú komin um borð í Victoriu 3 en siglingin var enn ekki hafin.Við fórum frá borði kl. 8.00 að morgni sjötta dags til að skoða stífluna miklu í Yangtze fljótinu. Ætlunin var að skipið kæmi til Yi Chang og tæki okkur þar en vegna þess að mikið hafði rignt og því hátt í fljótinu, var ekki hægt að fara upp skipastigann.

Við fórum því um borð í bænum Kongling Shoal sem er fyrir ofan stífluna. Ég held að það hafi verið nokkuð happ fyrir okkur. Við skoðuðum mannvirkið frá landi sem var síst verra sýndist mér.Virkjunin er feikna mikið mannvirki og heildarkostnaður við hana er áætlaður hvorki meira né minna en 30 milljarðar Bandaríkjadala.

Reyndar er meira en virkjunin sjálf og stíflan inni í þeirri upphæð. Það eru öll húsin, brýrnar og önnur mannvirki sem þarf að byggja í staðinn fyrir þau sem þarf að rífa eða fara undir vatn, flutningur á fornminjum og fleira í þeim dúr. En þetta er mikilfenglegt mannvirki og á vafalaust eftir að veita milljónum Kínverja birtu og yl næstu mannsaldrana, en ekki án fórna. Mörg þorp og bæi, heilu borgirnar þurfti að jafna við jörðu og byggja nýjar annarstaðar.Oftast var byggt í næsta nágrenni við gömlu staðina en í sumum tilfellum varð fólkið að flytja lengra í burtu. Um ein milljón manna var flutt til. Margar og merkilegar fornminjar fara undir vatn og eru þar með glataðar um eilífð. Allir þeir staðir sem fara undir vatn eru hreinsaðir. Hús og önnur mannvirki eru sprengd niður og síðan urðuð. Það er of hættulegt að láta þau standa, því þau geta t.d. verið hættuleg skipum. Ég keypti litla málaða flösku til minja um komu mína til stíflunnar. Við komum til baka um  kl.11.30 og hófst þá siglingin upp fljótið.


Shennong áin

Snemma morguns á sjöunda degi ferðarinnar lagðist skipið að bryggju í bænum Badong. Síðar um morguninn var lagt af stað með ferju upp eina af hliðarám Yangtze fljótsins, Shennong ána. Við fórum af stað um kl. 8 og sigldum í rúma klukkustund. Þá var lagst við bryggju og farið í litla báta sem róið var upp ána. Þetta voru knáir menn af ættflokki sem búið hefur á þessum slóðum í þúsundir ára. Þessi ferð upp ána var alveg stórkostleg, einn af hápunktum ferðarinnar. Staðarleiðsögumenn, piltur og stúlka klædd í þjóðbúninga heimamanna, hann í bláu en hún í rauðu, voru með í för og lýstu því sem fyrir augu bar auk þess þau sungu fyrir okkur söngva frá þessu svæði og sögðu okkur frá lífi fólksins í gegn um tíðina, reyndar í mjög stuttu máli. Í mestu grynningunum varð að draga bátana. Þessir knáu menn fóru lét með það og blesu ekki úr nös þegar ferðinni var lokið þótt oft þyrfti töluvert að taka á. Á hverjum bát var níu manna ,,áhöfn”. Skipstjóri, sem sat í skut, stýrimaður sem var við hans hlið, sex hásetar og leiðsögumaður sem var í stafni og gætti þess að bátinn tæki ekki niður.

Um hádegi vorum við aftur komin um borð í skipið og var þá ferðinni haldið áfram upp fljótið. Þetta var bjartur og fagur dagur og einstakt að sigla um gljúfrin þrjú.

Á áttunda degi komum við til borgarinnar Fengdu eða draugaborgarinnar svo kölluðu. Ég verð að viðurkenna að ég hafði misskilið nafnið á borginni. Ég hélt að þetta væri borg sem búið væri að yfirgefa og því kölluð draugaborg. En svo var ekki og þó. Íbúarnir voru vissulega búnir að yfirgefa borgina og fluttir yfir fljótið. Staðurinn var því eins og draugaborg. En það var þó annað sem gefur staðnum þetta nafn. Sálir hinna dauðu fara til Fengdu og þar er það vegið og metið hvort menn komast til himna eða fara til heljar.

Það voru þrjár þrautir sem hver og einn átti að leysa ef hann átti að eiga nokkra von á því að komast til himna. Allir reyndu og konan sem leiddi okkur um safnið úrskurðaði að allir mundu ná til himna - en tæpt var það hjá sumum! Og það var fleira sem hægt var að gera í þessu annars ágæta hofi eða kastala eða hvað þetta nú var. Með reykelsi, kertaljósum og tilbeiðslu - hneygjingum allskonar gátum við beðið um hamingju, hreysti og auðlegð. Ég kveikti á reykelsi og kertum. Bað um hamingju og góða heilsu eftir kúnstarinnar reglum en þegar kom að því að biðja um auðinn - peninga - varð mér á í messunni. Maður átti að hneigja sig þrisvar og það gerði ég í tvö fyrri skiptin en við þriðju athöfnina gerði ég það fjórum sinnum og þar fór það. Allt var ógilt og ekki annars að vænta en að ég verði jafn blankur hér eftir sem hingað til. Svona er hégóminn. Ég hneigði mig nefnilega í fjórða skiptið til að hægt væri að taka af mér mynd og missti líklega þar með auðinn!

Draugaborgin stendur á hæð og er útsýnið yfir fljótið og næsta nágrenni alveg frábært.Við vorum svo heppin að sól skein í heiði og því mjög bjart.Við fórum upp og niður í stólalyftu og niðri við bryggjuna var sölufólk að selja varning sinn. Eitthvað var verslað eins og oftast þar sem stoppað var. Þegar ég var á leið út í skipið heyrði ég hróp sölufólksins sem reyndi í ákafa að selja okkur eitthvað. Það hrópaði ,,halló halló”. Þegar ég var lagður af stað út landganginn heyrði ég lágt hróp við endann á landganginum þar sem kallað var ,,halló”. Ég leit við og sá litla stúlku sem var að reyna að selja gullin sín. Þrjú leikföng sem hún hafði á diski og kallaði veikum rómi ,,halló” til að vekja athygli á sér. Þetta voru dýr úr leir og á kanínunni hafði annað eyrað brotnað, en hefur trúlega verið það litla sem hún átti og það var til sölu. Ég var kominn of langt til að geta snúið við og gefið henni smá pening, því strollan var á eftir mér. En það fór um mig einhver ónotaleg tilfinning að sjá barnið vera að selja leikföngin sín.


Chongqing

Við erum komin til Chongqing og siglingunni er lokið.Við yfirgefum okkar ágætu Victoriu sem heldur áfram að sigla um Yangtse fljótið. Þetta 6.380 km langa fljót á upptök sín í Tíbet og liðast í gegnum Kína og fellur að lokum í Eystra Kínahaf. Fljótið þar sem Maó Tse-tung, Maó formaður, synti forðum og milljónir Kínverja lærðu að synda í kjölfarið. Chongqing er stærsta borg í Kína og jafnvel í öllum heiminum með um 50 milljónir íbúa. Þar mætast tvö stórfljót,Yangtse fljótið og Jialing fljótið.


Komin til Xi’an

Við vorum komin til Xi’an á tíunda degi ferðarinnar og það ríkti eftirvænting í hópnum. Í dag eigum við að skoða einn merkasta fornminjafund síðustu aldar. Leirherinn - Terrakotta leirherinn.Við lögðum af stað í býtið um morguninn, vildum vera tímanlega á ferðinni. Þetta var laugardagur og því líklegt að margir væru þar á ferðinni. Og sú spá reyndist rétt.Við eyddum tímanum fram að hádegi í að skoða safnið og fannst mikið um. Eftir hádegismat fórum við í skoðunarferð um borgina og skoðuðum m.a. borgarmúrinn umhverfis Xi’an, sem var byggður fyrir um 600 árum. Hann er kannski eitthvað lægri en Kínamúrinn en breiðari og að sjálfsögðu ekki eins langur. Um kvöldið fórum við á leiksýningu sem var viðbótarnúmer í dagskránni og var söngur og dans frá Tan tímabilinu. Frábær skemmtun. Við erum enn í Xi’an. Fyrir hádegi skoðuðum við Stóra villigæsaturninn, fallega háreista byggingu með musterum í kring. Eftir hádegi fórum við á héraðssafn um Xi’an og reyndar Kína sjálft.Við lögðum af stað frá Xi’an kl. 7 um kvöldið í nýrri lest með öllum þægindum sem slíkt farartæki getur boðið uppá og framundan var 12 tíma ferð, með hraðlestinni til Beijing.


Beijing - Torg hins himneska friðar

Við vorum komin til Beijing rétt um sjöleytið og eins og fyrri daginn tók sölufólkið á móti okkur og vildi selja okkur kort af borginni, ásamt ýmsu fleira.Við fórum beint á hótelið til að komast í bað og snyrta okkur dálítið og hafa fataskipti. Síðan héldum við út í borgina. Í glaða sólskini héldum við í Forboðnu borgina. Eftir að við höfðum skoðað hana fórum við áfram í Himnahofið þaðan sem keisarinn talaði til mannfjöldans þegar það átti við og það var þaðan sem Maó formaður lýsti yfir sigri byltingarinnar 1. október 1949.

Eftir að hafa skoðað þessa merku staði með alla sína sögu vorum við komin á Torg hins himneska friðar. Það var glaða sólskin og steikjandi hiti. Einn af merkari viðkomustöðum ferðarinnar og samt ekki allt búið. Ég svipaðist um og rifjaði það litla upp sem ég mundi frá atburðum frá þessum stað. Fyrst kom í hugann voða atburðirnir á Torginu 1989 þegar Kínverskir hermenn réðust gegn mótmælendum.Við ferðafélagarnir ræddum þetta dálítið og reyndum að gera okkur atburðarásina í hugarlund. Það var hér sem Kínverjar halda uppá byltingarafmælið ár hver og hér á þessum stað heldur kínverskur verkalýður fyrsta maí, alþjóðlegan baráttudag verkalýðsins, hátíðlegan.

Ég svipaðist um á torginu. Í norðri er Himnahofið þar sem mynd af Maó gnæfir yfir. Á móti suðri getur hann séð sitt eigið grafhýsi og að baki því eru byggingar og það sem eftir er að af gömlum borgarmúr. Í vestri er Stóra alþýðuhúsið - einhverskonar þinghús. Í austri er safn um sögu Kína og sögu byltingarinnar. Ég hefði viljað sjá safnið um byltinguna en um hana fannst mér þeir kínverjar heldur fámálir og reyndar um kínverska nútímasögu. Þeir fjölyrtu aðallega um keisara, afrek þeirra eða mannvonsku. Aldrei þessu vant fengum við frjálsan tíma í heila þrjá klukkutíma. Nokkur okkar fóru í bæinn og gengum göngugötuna í miðborg Peking. Ég rölti um og ætlaði að finna plötubúð, oftast eru slíkar verslanir við göngugötu og auðvelt að finna þær. En hér var allt annað upp á teningnum. Slíka verslun fann ég fyrst eftir langa leit innst inn í horni í kjallara á stórverslun. Vandinn var þó ekki leystur. Afgreiðslufólkið talaði aðeins kínversku svo þetta var erfitt. En það hafðist samt í lokin og ég keypti mér geisladisk með hljómsveit sem tólf stúlkur leika í. Það var mis erfitt að versla, sumstaðar gekk það ágætlega. Á göngugötunni hitti ég ungt par sem vildi aðstoða mig með túlkun. Ég þáði það ekki en hefði sjálfsagt verið í lagi. Kínverskir stútentar hafa þennan hátt á til að æfa sig í 20 ensku. Ég tók leigubíl heim á hótel og var nokkuð heppinn, ferðin í bílnum tók ekki nema 25 mín. Reyndar var ég hræddur um það allan tímann að hann kæmist alls ekki á leiðarenda slíkur skrjóður sem þetta var, en það hafðist.


Kínamúrinn

Á þrettánda degi ferðarinnar mættum við snemma í morgunmat. Þetta var næst síðasti dagurinn í Kína, að minnsta kosti að þessu sinni. Og nú var það hvorki meira né minna en sjálfur Kínamúrinn sem átti að heimsækja.Við lögðum af stað um kl. 8.00 og ókum í átt að múrnum. Ferðin tók heldur styttri tíma en ráð var fyrir gert og vorum við komin að honum rétt rúmlega kl.9.00. Það var mjög gott veður, hlýtt og þurrt en ekki sól og því aðeins mistur yfir.Við fórum upp á múrinn og gengum hátt upp eftir honum. En allt í einu var okkur sagt að nú yrðum við að halda kyrru fyrir á ákveðnu svæði á múrnum. Þegar það var athugað af hverju þetta stafaði kom í ljós að forseti Albaníu var að skoða múrinn og þurfti því að girða svæðið sem hann gekk um með borðum þvers og kruss.Við tókum þessu öllu með ró og settumst niður og fengum okkur kaffi og sumir bjór í veitingahúsi upp á múrnum. Það var alveg stórkostlegt að ganga á sjálfum Kínamúrnum. Margra áratuga draumur um að standa einn góðan veðurdag á þessu fræga mannvirki, þessu eina mannvirki sem sést utan úr geimnum að sagt er, hafði ræst.

Mikill mannfjöldi var á múrnum, fólk allstaðar að úr heiminum og ekki síst Kínverjar sjálfir. Eftir um tveggja og hálfs tíma stopp heldum við til baka.Við borðuðum ekki langt frá múrnum og á leiðinni þaðan til borgarinnar skoðuðum við Ming grafirnar. Þegar hér var komið var farið að hellirigna.

Áhuginn á þessum gröfum var því í slöku meðallagi.Við gengum samt Heilögu leiðina og hafði heldur bætt í rigninguna og komið rok í þokkabót. Sumum okkar fannst að sleppa hefði mátt þessari göngu og Halldór félagi minn Björnsson lýsti þessu svo að ,,Heilaga leiðin” hefði fyrst legið yfir hraðbraut og þaðan á klósettið. Það var nokkuð til í því. Við heldum nú heim á hótelið þótt tíminn væri farinn að styttast, því við áttum að mæta í kvöldmat kl.19.00. Honum var frestað til kl. 20.00 því allir vildu fara heim og í sturtu og hafa fataskipti því á matseðlinum var hin fræga Peking önd.Við hittumst í ,,Lobbyinu” kl. 19.00 uppábúin og heldum af stað á það fræga veitingahús sem heitir - Hepingmen Quanjude Roast-Duck Restaurant - upp á ensku. Þangað eru stórmenni heimsins leidd þegar vel á að gera við þá í mat og drykk með önd í aðalrétt.Við nutum matarins og sem var æ ljúffengari eftir því sem við fengum fleiri staup af kornbrennivíninu sem boðið var uppá.Við héldum til baka og vorum komin á hótelið upp úr kl.23.00. Ég leit aðeins á barinn nokkru eftir að við komum á hótelið og hitti nokkra ferðafélagana þar.Við drukkum bjór og lofuðum daginn og ferðina alla. Á morgun færum við heim.


Síðasti dagurinn

Nú var komið að síðasta deginum. Við settum töskurnar út fyrir dyrnar fyir kl.8.00 eins og gera átti og fórum síðan í morgunmat. Við áttum að leggja af stað út á flugvöll kl. 10.30. en áður en að því kæmi ætluðum við að fara í dýragarðinn og sjá Pöndurnar og fleiri dýr.Dýragarðurinn var handan við hornið á Central Garden hótelinu það sem við bjuggum, aðeins um tíu mín. gangur. Eftir þá heimsókn var haldið út á flugvöll. Mikil örtröð, hávaði og troðningur var á flugvellinum.Við kvöddum Bin, tékkuðum okkur inn og héldum inn í flughöfnina. Innan skamms hóf flugvélin sig á loft, níu og hálfs tíma flug var framundan. Ævintýraferð í Kína var lokið.

Guðmundur Þ Jónsson skráði.

Hugrún fer til Kína 1. apríl 2004.

Þá er loksins farið að líða að brottför til Kína. Það er kannski við hæfi að ég kynni mig, en ég heiti Hugrún og ætla að halda ferðadagbók í Kína.......

Þá er loksins farið að líða að brottför til Kína. Það er búinn að fara fram mikil undirbúningsvinna og að mörgu að huga þegar farið er í þetta langt ferðalag á framandi slóðir. Annars er kannski við hæfi að ég kynni mig, en ég heiti Hugrún og vinn hjá Ferðaþjónustu bænda við að skipuleggja ferðir til útlanda. Það er nokkuð síðan það kom upp sú hugmynd að selja ferð til Kína og þegar ég settist niður til að þýða ferðalýsinguna úr þýsku yfir á íslensku vaknaði áhuginn fyrir þessu spennandi landi. Síðan hefur ýmislegt gerst og má segja að áhugi fólks á Kína hafi komið okkur þægilega á óvart. Síðan byrjaði fuglaflensan og það var mikið hringt í mig til að spyrja hvað myndi nú gerast með Kínaferðina okkar, en ákveðið var að bíða og sjá til hvernig framvindan yrði. Nú hefur Kína gefið út yfirlýsingu þar sem segir að búið sé að útrýma fuglaflensunni þar í landi. Hvort það er rétt verður að koma í ljós, en það er a.m.k. ljóst að þessi veira hefur ekki stökkbreyst og enginn hefur látist af þessum völdum í Kína.
En hvað um það, nú fer þetta að styttast. Ég er að sjálfsögðu búin að fara í bólusetningar, þurfti að láta endurnýja vegabréfið og fá síðan vegabréfsáritun. Síðan var haldinn kynningarfundur og nú á fimmtudaginn hittumst við hópurinn í Keflavík, förum með morgunfluginu til Frankfurt og síðan áfram með Air China til Shanghai. Þar tekur kínverski leiðsögumaðurinn á móti okkur, hann Bin Wang. Ég talaði við hann í símann um daginn og hann hljómaði mjög indæll. Ég ætla að reyna að skrifa eins oft og hægt er, en við komum sem sagt til Shanghai um hádegi að staðartíma þann 2. apríl og gistum í tvær nætur í Shanghai.


2. apríl - Við erum komin til Shanghai.
Eftir um sólarhrings ferðalag erum við komin til Shanghai. Hér eru um 18 gráður og blíða......

Við lögðum af stað frá Keflavík í gær kl. 07.25 og flugum til Frankfurt.  Eins og um var talað tók þar á móti okkur Dieter Wendler Johanson og fór með okkur inn í miðbæ Frankfurt. Það kom reyndar margt merkilegt í ljós á leiðinni, t.d. er Frankfurt borg með bara um 650.000 íbúa, en á svæðinu búa um 4,5 milljónir og vinna margir inni í borginni. Flugvöllurinn er sá stærsti í Þýskalandi og umferð um hann er 450.000 manns á dag. En nóg um tölur. Við fórum á ráðhústorgið, skoðuðum þar samtals þrjár kirkjur, sem reyndar höfðu skemmst mikið i seinni heimsstyrjöldinni og hafa verið gerðar upp. Þar fórum við einnig á ekta Franken veitingastað, þar sem hægt var að fá sér eitthvað að borða. Veðrið var annars alveg meiriháttar, um 18 gráðu hiti og sólskin og vonuðum við að þetta væri bara byrjunin á góð veðri í ferðinni.
Frá Frankfurt var síðan flogið kl.18.40  áfram til Shanghai með stærstu Boeing vel a tveimur hæðum. Flugið tók 10,5 klst. og breyttum við klukkunni þegar við gengum um borð, bara svona til að byrja að venjast tímamismuninum, en Kina er 8 klst. á undan Íslandi. Þegar við vorum komin í loftið var borinn fram kvöldverður og rákum við upp stór augu þegar það var tilkynnt að það væri kjúklingur í matinn..... Stuttu seinna var það síðan leiðrétt og við gátum valið á milli nautakjöts og svínakjöts. Þetta var bara prýðilegur matur og svo reyndi hver að sofa sem frekast gat. Flestir tóku svona dúr, nema kannski þeir sem tóku svefntöflu, sem reyndar voru nokkuð margir og sváfu þeir vært. Tveimur tímum fyrir lendingu var síðan borinn fram morgunverður og vorum við flest að reyna að nudda stýrurnar úr augunum, en aðrir skemmtu sér við að taka myndir af hópnum hálf syfjulegum og sjúskuðum eins og sumir sögðu. Lentum í Shanghai rétt rúmlega ellefu að staðartíma og eftir mikla öryggisgæslu inn í landið hittum við kínverska leiðsögumanninn okkar, hann Bin Wang. Virkar mjög notalegur í alla staði og við drifum okkur út með töskurnar þar sem við áttum að skilja þær eftir. Það átti sem sagt að koma sérrúta til að sækja farangurinn, en okkur fannst nú samt hálf skrýtið að skilja allan farangurinn bara svona eftir. Þá tók við lestarferð, eða eigum við heldur að segja svifnökkvaferð. Við tókum svona svifnökkva á landi sem nær 430 km hraða á klst inn í Shanghai og svo tók við smá rútuferð á hótelið. Við hlógum síðan mikið að því að á hótelinu var stórt skilti á þýsku, þar sem á stóð: við bjóðum gesti okkar frá Íslandi velkomna!


2. apríl. - framhald: fyrsta skoðunarferðin í Shanghai.
Eftir hvíld á hótelinu eftir þetta mikla ferðalag til Kína, sótti rútan og leiðsögumaðurinn Leo okkur kl. 15.00. Allir virtust endurnærðir og nú hófst skoðunarferðin um þessa merku borg. Shanghai er hafnarborg, með 15. milljónir íbúa og þó það sé ekki mjög mikið á kínverskan mælikvarða, þá er borgin mjög þéttbyggð. Kínverjar eru um 20% mannkyns. Shanghai heitir í rauninni borgin við vatnið og er það réttnefni, því .t.d. er borgin bara 4 m. yfir sjávarmáli og mikið um háhýsi. Sumir segja að þegar maður hefur komið til Shanghai, þá sé New York ekkert stórbrotin lengur. Það get ég nú lítið sagt um, því þangað á ég eftir að fara, en við vorum að minnsta að kosti spennt og lá leiðin til hins þekkta Jaðibúddahofs. Rútan sem sótti okkur var greinilega fyrir kínverska rassa, sætin sem sagt bæði mjó og hörð, en eftir um 45 mínútna rútuferð, komum við til hofsins sem á að vera eitt það merkasta í Shanghai. Árið 1881 kom munkur með tvær merkar búddastyttur úr Jaði frá Burma og átti að byggja hof um stytturnar. Fyrir ekki svo löngu var hofið tilbúið og þarna fræddumst við mikið um búddatrúnna, t.d. að um 13% Kínverja væru búddatrúar og að það væri stærsti trúflokkurinn í Kína. Margar mismunandi styttur og jaðistytturnar stórfenglegar, reykelsi og múnkar. Hjá Kínverjum er víst mjög mikilvægt að hugsa vel um anda hinna látnu og eru þröskuldarnir alltaf háir, en það er til að gleðin streymi ekki úr húsunum og illir andar komist ekki inn. Eftir dágóða stund í hofinu, vorum við næstum rekin út kl. 17.05, því hofið lokar kl. 17 og héldum beint á veitingahúsið. Nú var sem sagt komið að fyrstu kínversku kvöldmáltíðinni og voru allir spenntir hvernig þetta yrði. Þegar við komum á veitingastaðinn tók á móti okkur þerna í flottum kínverskum búning og var klaufin á hliðinni svo há að meira að segja karlmönnunum þótti nóg um. Okkur var svo vísað í gegnum ranghala og inn í sér herbergi þar sem kvöldverður yrði borinn fram. Ekta kínverskur matur, nokkuð sérkennilega kryddaður og leist nú ekki öllum á blikuna. Seinna var svo komið með það sem var kallað Ginseng visky, en við komumst að raun um að það væri seint hægt að kalla þetta viský á evrópskan mælikvarða, þetta var í mesta lagi snaps. 

Eftir kvöldverðinn, um kl. 19. gafst okkur færi á að fara í smá ferð um Shanghai að kvöldi til. Ljósadýrðin ver mikil, en við fengum þá skýringu að borgin greiði fyrir lýsinguna, því þetta sé orðið nokkurs konar tákn borgarinnar og öll ljós eru svo slökkt kl. 22.00. Þetta var mikil upplifun, gengum um gamla bæinn og komum við á Bund, sem er nokkurs konar Wall Street Shanghai. Þegar í rútuna var komið urðu síðan margir mjög svo syfjaðir, enda langt ferðalag að baki og ákveðið að drífa sig á hótelið. Allir hlökkuðu til og má þar sérstaklega nefna einn í hópnum sem sagðist hafa komist að því að það væri 50 sjónvarpsstöðvar á hótelinu og maður yrði nú a.m.k að horfa á eina mynd áður en hægt væri að fara að sofa. Við komumst svo að því daginn eftir að hann hafði sofnað með fjarstýringuna í höndunum......


3. apríl. Dagur í Shanghai
Í dag er íslenskt veður, gjóla og ekkert sérstaklega hlýtt. Flíspeysan kemur því að góðum notum og eftir mjög fjölbreyttan morgunverð átti að leggja af stað kl. 9.00. Þegar í rútuna var komið var farið að telja og kom þá í ljós að það vantaði tvo í hópinn og kannaðist enginn við að hafa séð viðkomandi við morgunverðarborðið. Nú voru góð ráð dýr og þegar hringt var á herbergið voru þeir vaktir. Það reddaðist nú samt allt saman, þeir komu á eftir okkur í leigubíl og varð fólki að orði að þetta hlyti að þýða að dagurinn yrði góður úr þessu. Við héldum nú beinustu leið niður í gamla bæinn og í svokallaðan Yuyua garð eða Mandarin garð. Þetta var áhugavert og fannst mér áhugaverðast þegar sagt var frá því að slíkir garðar eru almennt séð með vatni, þar sem illir andar komast ekki yfir vatn. Einnig fræddumst við heilmikið um hvað ljón tákna og ekki síður drekinn, sem þýðir völd, ríkidæmi og langlífi. Þarna voru líka allmörg tákn, styttur, steinar, fiskar, tré og svo mætti lengi telja, sem öll höfðu ákveðna sögu og merkingu. Nú fengum við smá frían tíma í gamla bænum og þá var komið að því að prútta. Það er nokkuð áhugavert og best er kannski að byrja á því að setja að 10 Yuan eru u.þ.b. 87 kr. Ég fór að sjálfsögðu af stað og ætlaði að æfa mig í prúttinu, ætlaði að kaupa mér blævæng til að hafa í stofunni heima, en varð mjög feginn að ég keypti hann ekki í fyrstu búðinni. Fyrst kostaði blævængurinn 250 Yuan og ég gat fengið hann fyrir 150. Í næstu búð kostaði hann 160 Yuan, en þar fann ég reyndar ekki rétta litinn. Í næstu búð var verðið komið niður í 96 Yuan og ég gat fengið hann á 60, og á síðasta staðnum var verðið komið niður í 45 Yuan. Það endaði því með að ég ákvað að bíða bara aðeins með þetta, en það er greinilegt að það er auðvelt að láta hafa sig að fífli. Einnig vorum við vöruð við því að við yrðum alltaf að fylgjast með þegar vörurnar sem við keyptum væru settar í poka, því það væru stundum settar aðrar vörur í pokann, en þær sem við höfðum keypt.

Nú var komið að hádegi og haldið var á þetta líka fína mongólska steikhús. Þarna var hægt að velja saman hráefni og láta steikja á staðnum. Reglulega gott. Í sama húsi var síðan kashmír verksmiðja og var þar reynt að selja okkur alls kyns peysur og trefla. Þetta eru dýrar vörur á kínverskan mælikvarða, en að sjálfsögðu miklu ódýrara en heima. Nú var svo komið að BUND að degi til og Nanjing Road, sem er ein frægasta verslunargata Kína. Við mynduðum hinn fræga sjónvarpsturn í bak og fyrir, en svo var frjáls tími til að versla, eða bara spóka sig á Nanjing Road. Þegar við hittumst aftur voru allir uppteknir við að bera saman það sem hafði verið verslað og var ein konan, sem notar skóstærð 35 alveg upprifin yfir úrvalinu, því það er bara ósköp venjuleg kvenskó stærð hér í Kína. Ég keypti mér Nike peysu, með rennilás, á um 280 Yuan eða rétt tæplega 2.600 kr. íslenskar. Aftur var komið að mat og nú héldum við á veitingastað sem var eiginlega ekki fyrir ferðamenn, heldur alveg venjulegur kínverskur og var maturinn mjög góður. Okkur fannst líka glugginn að eldhúsinu mjög áhugaverður, þar sem héngu gæsir með höfði og öllu, tilbúnar til matargerðar. En dagurinn var ekki búinn og nú var komið að hinni þekktu Akrobat sýningu, eða sirkus og byrjaði sýningin kl. 19.30. Þetta var alveg stórkostleg sýning, hápunktur dagsins og voru ýmsar skemmtilegar athugasemdir látnar falla. Við héldum nú þreytt, en ánægð á hótelið, eftir að hafa verið á ferðinni í um 13 tíma, en í fyrramálið eigum við víst að fara snemma á fætur til að ná flugi til Wuhan.


4. apríl.  Ferðin til Wuhan
Við vorum vakin í morgun kl. 5.45 og urðum að vera búin að setja töskurnar okkar fyrir utan dyrnar kl. 06.15. Síðan var haldið í morgunverðinn og áfram út á völl um kl. 07.30. Það var búið að brýna vel fyrir öllum að það skipti mjög miklu máli að leggja af stað á réttum tíma og tókst það nokkurn veginn. Í dag er annars alveg sérstakur dagur í Kína, dagur hinna látnu og flykkist fólk því út á land til að biðja fyrir þeim látnu, en hvernig fólk hlúir að öndum þeirra liðnu er af mikilli þýðingu. Við urðum aldeilis vör við þetta, því röðin af rútum var á leiðinni út úr bænum og það lá við að við yrðum of sein á flugvöllinn. Það gekk nú samt allt upp og við flugum með Boeing 757 frá Shanghai til Wuhan. Það var gott veður í dag og alveg ágætis útsýni, svo við gátum fylgst með landslaginu fyrir neðan og þótti okkur ansi þéttbyggt og landið vel nýtt. Flugið tók nú ekki nema um 1 1/2 klst og vorum við komin á þetta líka fína Holiday Inn hótel í Wuhan rétt fyrir hádegi. Fengum þá tækifæri til að skipta um föt, en þar sem það var 23 gráðu hiti, var nauðsynlegt að fara í eitthvað léttari föt. Áfram héldum við, farið beint í hádegismat á besta veitingastaðinn hingað til, en hér er maturinn aðeins frábrugðin því sem er í Shanghai. Wuhan er vatnasvæði, því hér eru bæði ár og vötn. Íbúarnir borða því mikinn fisk og maturinn er almennt séð kryddaðri. Wuhan er í raun þrír bæir sem hafa vaxið saman og hver bæjarhluti heldur ennþá gömlu nöfnunum. En hvað með það, eftir matinn ákváðu fjórir í hópnum að taka hálfan daginn frjálsan í miðbænum og ætluðu bara að hitta okkur í kvöldverðinum. Leiðsögumaðurinn okkar, hann Bin, skrifaði nafnið á veitingastaðnum á miða fyrir þau á kínversku og þann miða áttu þau bara að sýna leigubílstjóranum. Við hin héldum í skoðunarferð um bæinn og var fyrsti áfangastaðurinn Guiyuansi búddahofið, en þetta er hof sem var byggt á 16. öld og hefur þá sérstöðu að hafa ekki eyðilagst í einhverri uppreisn eða stríði. Okkur fannst við samt næstum því vera að fremja helgispjöll, því þarna voru svo margir heimamenn að biðja fyrir hinum látnu. Áfram var haldið í hinn merkilega Gula Trönuturn, eins og hann heitir, en þetta er mjög merkilegt mannvirki sem búið er að endurreisa oft í gegnum tíðina. Turninn stendur á hæð og þegar við vorum komin upp var útsýnið alveg stórkostleg yfir borgina og ekki síður Yangtze fljótið, en á því siglum við næstu daga.
Þá var farið að líða að kvöldverð og áður en við fórum á veitingastaðinn fengum við tækifæri til að ganga um venjulegan kínverskan markað. Já, þetta var sko enginn venjulegur markaður, en heimamenn fara yfirleitt ekki í matvöruverslanir, heldur á matvörumarkað, því þar er ferskasta hráefnið. Það má segja að það sé svo sannarlega rétt og þarna var mikið af allskonar grænmeti, hrísgrjónum, kryddi og slíku, en einnig fiskar í kerjum sem var hægt að velja lifandi og svolítið lengra frá hænur og endur. Við ákváðum nú að koma ekkert nærri þeim og flýttum okkur framhjá í hæfilegri fjarlægð. Á þessum markaði kynntumst við því hvernig margir lifa hér í Kína og þarna voru lítil vestræn áhrif, sem okkur fannst svo ríkjandi í Shanghai. Fólkið var klætt á hefðbundna vísu og í fyrsta skipti sáum við meira að segja óhreint fólk, en almennt séð eru Kínverjar mjög þrifalegir. Hér borgaði sig samt að passa vel upp á veskin sín og myndavélarnar, enda var grannt fylgst með okkur á þessum könnunarleiðangri okkar. En hvað um það, áfram var svo haldið í kvöldverð þar sem við hittum fjórmenningana okkur sem höfðu verið á eigin vegum seinni hluta dagsins og síðan hélt þreyttur hópur á hótelið. Sumir ætluðu þar í nudd, aðrir í sundlaugina og kannski jafnvel einhverjir á barinn.

Á morgun förum höldum við áfram til Yichang, en þar hefst sigling okkar á Yangtze fljóti. Við gistum um borð í skipinu næstu fjórar nætur, svo nú líða nokkrir dagar þar til hægt verður að komast aftur í netsamband.

Allir í hópnum biðja að heilsa þeim sem heima sitja!
Dóri og Sólrún biðja sérstaklega að heilsa.


5.apríl. Wuhan – Yichang
Við mættum kl. 07.30 í morgunverð, sem var ekki af verri endanum og var þar að auki á 27. hæð á hótelinu. Gólfið snérist svo við gátum notið útsýnis yfir borgina Wuhan sem er meðalborg á kínverskan mælikvarða. Eftir morgunverð hófst rútudagurinn mikli, en þennan dag var lengsta rútuferð ferðarinnar. Haldið var sem leið lá til Jingzhou, stoppað bara einu sinni á leiðinni til að rétta úr sér, fara á klósett og slíkt og vorum við komin í hádegisverðinn í Jingzhou um hádegisbilið. Var það mjög skemmtilegt veitingahús með stórum garði, þar sem var mikið að Bonzai trjám, en slík tré koma frá Kína, en ekki Japan eins og margir halda. Eftir matinn fengum við tíma til að rölta aðeins um í garðinum og þá var greinilega hvíldartími hjá starfsfólkinu, því það lá í grasinu með stráhattana yfir andlitinu. Forvitnilegt myndefni fyrir Íslendingana. Næst á dagskrá var mjög merkilegt safn í Jingzhou. Hér skoðuðum við yfir 2.200 ára gamla múmíu sem mér fannst mjög merkileg og var kannski áhugaverðast að þarna var komin enn ein staðfestingin á því að Kínverjar voru á sínum tíma langt á undan sinni samtíð. Klukkan þrjú var síðan haldið áfram í áttina til Yichang og nú sáum við fyrst hvernig fólkið úti á landi býr. Við keyrðum í gegnum lítil sveitaþorp og akra, fræddumst um hrísgrjónarækt, sáum kínverska bændur plægja akra sína með gamaldags plóg og buffalónaut sem drógu plóginn. Okkur fannst mjög áhugavert að fá að kynnast þessum hluta Kína, því enn þann dag í dag lifa mjög margir af landbúnaði. Fólkið var úti á ökrunum og var að vinna með berum höndunum, með tæki sem eru á þjóðminjasöfnum hjá okkur. Við komum til Yichang um sexleytið, en þetta er bara lítið þorp og eftir kvöldverð var farið um borð í ferjuna, þar sem við skyldum gista næstu fjórar nætur. Siglingin á Yangtze fljóti var sem sagt hafin.


6. apríl. Stærsta virkjun í heimi og sigling á Yangtze
Við vorum búin að gantast með það í rútunni deginum áður að loksins fengjum við nú að sofa aðeins lengur þegar við kæmum á ferjuna. Það fór nú ekki svo því morgunverðurinn byrjaði alltaf kl. 7 og svo var haldið í skoðunarferð, sem þennan dag var á virkjunarsvæði þar sem verið er að byggja stærstu virkjun í heimi. Þessi framkvæmd er svo gífurleg að mörg okkar áttum erfitt með að ímynda okkur þær tölur sem verið var að tala um. Búið er að taka neðsta hluta stíflunnar í notkun, en stefnt er að því að virkjunin verði tekin endanlega í notkun árið 2009. Flestar áætlanir hafa staðist, en skipalyfta hefur ekki virkað eins og hún átti að gera og nú er verið að reyna að leysa úr því með aðstoð erlendra samstarfsaðila. Til að gefa hugmynd um hversu stórar þessar framkvæmdir eru má nefna að virkjunin er samtals að stærð eins og 26 Kárahnjúkavirkjanir. Eftir ánægjulega skoðunarferð var síðan byrjað á skipastiganum en það tekur um 2,5 klst að komast í gegnum. Eftir hádegisverð kom síðan afslöppunin sem margir höfðu verið að bíða eftir, en fáir vildu fara niður í káetu, því fyrsta gjáin af þremur var mikilfengleg og alltaf eitthvað nýtt að sjá. Það skemmdi nú heldur ekki fyrir að það var a.m.k. 25 stiga hiti og blíða, svo hægt var að liggja í sólbaði í leiðinni. Um borð í skipinu var einnig hópur frá Malasíu og um kvöldið fengum við að kynnast því að karokí er mjög vinsælt á þessum slóðum. Flestir fóru því nokkuð snemma að sofa þetta kvöld enda þreyttir eftir síðustu daga.


7. apríl. Sigling upp Shennong ána
Eftir morgunverð klæddu allir sig í björgunarvestin og svo var farið um borð í sérstaka ferju sem skyldi flytja okkur upp stórkostleg gljúfur einnar hliðarárinnar. Á þessum slóðum hefur búið sérstakur þjóðflokkur í þúsundir ára, sem verður nú á næstu árum að flytja sig í burtu, því gjárnar lokast fyrir allri umferð undir lok ársins 2006. Þessi gljúfur voru hreint út sagt stórkostleg. Það hafði rignt um nóttina svo loftið var tært og því mun betra að taka myndir en daginn áður þegar það var um 25 stiga hiti og mistur yfir öllu. Ég á varla orð til að lýsa öllu því sem ég sá, en þetta var mikil upplifun og náttúrufegurðin stórfengleg. Þegar innar var komið fórum við um borð í litla báta, þar sem það komust fyrir hámark 15 manns og nú var bara róið. Menn af þessum ákveðna ættflokki sáu um það og einnig þurfti hreinlega að draga bátinn á tímabili sökum grynninga. Með í för var að sjálfsögðu staðarleiðsögumaður, ung stúlka sem sagði okkur frá hefðum síns fólks og söng fyrir okkur kínversk lög sem hljómuðu þarna í gljúfrunum. Þetta passaði einhvern veginn alveg við umhverfið og ég gat lifað mig inn í sögurnar sem hún sagði okkur af þessu merka fólki sem nú mun missa heimili sín. Það er varla vafi á því að þessi ferð var einn af hápunktum ferðarinnar og ekki skemmdi veðrið fyrir.

Við komum nokkuð seint í hádegisverð á skipinu og síðan var um að gera að vera uppi á sóldekki, því nú var siglt áfram í gegnum tvö af hinum þremur gljúfrum Yangtze fljóts. Hlýtt var í veðri og við fengum að heyra sögur um verndara gljúfranna, hæðsta tindinn og áhrif þess að vatnið er að hækka sökum virkjanaframkvæmda. Hér eru líka til munnmælasögur eins og á Íslandi. Seinna um kvöldið hélt íslenski leiðsögumaðurinn okkar fyrirlestur um sögu Kína, áður en farið var í kvöldverðinn. Margir í hópnum skemmtu sér vel þetta kvöld en karokíið hélt áfram og ákvað einn í hópnum að nú væri kominn tími til að gera eitthvað í þessu. Þegar ein konan var að syngja, dreif hann sig á gólfið og fór að dansa við hana í miðju lagi, við góðar undirtektir allra viðstaddra.


8. apríl. Draugaborgin Fengdu
Skoðunarferð dagsins var til draugaborgarinnar Fengdu. Nú munu margir eflaust spyrja sig hvers vegna þetta kallast draugaborg, en sálir allra sem deyja fara til Fengdu, þar sem tekin er ákvörðun um hvort sálin komist áfram til himnaríkis eða kannski til heljar. Við fengum hér alveg stórskemmtilegan staðarleiðsögumann og þurftum að þreyta fleiri prófraunir til að komast til himna, svo við lentum ekki á hinum staðnum. Þegar við komum til baka á skipið hélt svo kínverski leiðsögumaðurinn okkar fyrirlestur um kínverska skrift. Okkur fannst þetta nokkkuð einfalt til að byrja með, en því meira sem hann sagði frá, þeim mun flóknara varð það og ekki batnaði það þegar við komumst að því að ef við sögðum góðan daginn á kínverku með smá vitlausum hljómi, þýddi það allt annað. Við ákváðum að við yrðum bara að prófa og ef okkur yrði vísað á náðhúsið þegar við kæmum t.d. á veitingahús, vissum við að framburðurinn hefði ekki verið réttur. Þetta var annars mjög áhugaverður fyrirlestur og kom í ljós að flestir Kínverjar kunna að lesa og skrifa, nema kannski gamalt fólk og til að lesa dagblöðin þarf fólk að kunna um 2.000 tákn.

Skipstjórinn hélt síðan fyrir okkur hátíðarkvöldverð, svo við mættum öll í okkar fínasta pússi. Eftir kvöldverðinn var komið að starfsfólkinu að skemmta og þegar við vorum spurð hvort við vildum taka þátt í skemmtiatriðunum héldum við að það væri lítið mál, stóðum upp og sungum öll Á Sprengisandi undir góðri stjórn eins úr hópnum. Var síðan slegið upp balli og skemmt sér hið besta.


9. apríl. Chongqing – Xi’an
Nú var komið að því að yfirgefa skipið. Við vorum komin til Chongqing sem er stærsta borg Kína og var okkur sagt að þetta væri sennilega stærsta borg í heimi. Þegar við komum frá borði biðu þar menn sem vildu endilega bera fyrir okkur handfarangurinn og voru þeir ansi ágengir, enda þurfti að sjálfsögðu að borga þeim fyrir. Alls staðar þar sem við komum bíða okkar einhvers konar sölumenn með ýmiss konar varning og alltaf þarf að prútta. Á mörgum stöðum eru einnig betlarar sem vonast til að fá eitthvað frá ferðamönnunum. Við drifum okkur í rútuna, hittum staðarleiðsögumanninn okkar og héldum nú til ráðstefnuhallarinnar, sem var byggð í sama stíl og Himnamusterið í Beijing og tekur mjög marga í sæti. Byggingin var mjög falleg að utan og þegar við vorum að fara aftur í rútuna var þarna heill hópur af krökkum, sem röðuðu sér upp í tröppurnar, hlógu mikið og kölluðu á ensku “takk fyrir” þegar við tókum myndir af þeim. Næst á dagskránni var garður sem heitir “Er Ling” garðurinn. Þessi garður er í dag opinn almenningi og þarna var alveg rosalega mikið af krökkum, sem voru á ferðinni með kennurunum sínum og þau hlógu að okkur, bentu og veifuðu. Við vorum nokkur sem drógust aðeins aftur úr og á einum staðnum vildu allir krakkarnir fá að koma við hendina á einum í hópnum. Okkur fannst þetta mjög skemmtilegt og gaman að sjá hvað krakkarnir voru glöð og vel til fara. Sum reyndu meira að segja að spreyta sig pínulítið á enskunni. Áður en við yfirgáfum garðinn fengum við síðan smá kennslu í því að drekka te og hvernig við áttum að æfa okkur í að þekkja þau í sundur. Eftir hádegisverð fengum við síðan 2 tíma frjálsa í miðbænum. Ég gleymdi mér eitthvað og var skyndilega orðin ein, sem var nokkuð áhugaverð upplifun. Okkur hafði verið sagt að við værum alveg örugg og þyrftum í mesta lagi að passa upp á veskin okkar. Og þarna var ég, stærri en flestir aðrir, á gangi um verslunargötu stærstu borgar í heimi og fullt að Kínverjum glápti á mig. Sumir bentu meira að segja og ég verð að segja að ég ákvað bara að halda mig á aðalgötunni. Þegar við svo hittumst öll, safnaðist fólk svolítið saman í kringum okkur, bara til að horfa. Þetta var því ný upplifun, en fólk var mjög ánægt með að fá smá tíma til að bara rölta um og skoða mannlífið. Nú héldum við út á flugvöll til að taka flugið til Xi’an. Þetta var bara klukkustundar flug og var síðan haldið beint í kvöldverð, áður en farið var á hótelið. Nú erum við orðin vön því að þurfa aldrei að hugsa neitt um farangurinn. Við höfum varla þurft að bera töskurnar okkar síðan við komum til Kína, þurfum bara rétt að setja þær fyrir utan dyrnar á einu hóteli og taka á móti þeim á næsta hótelherbergi. Okkur finnst það nú ekkert mjög slæmt og eftir langan dag komum við á þetta fína hótel í miðbæ Xi’an.


10. apríl. Terrakotta herinn og Xi’an.
Loksins var stóri dagurinn runninn upp og eftir morgunverð var haldið af stað til að skoða það sem sumir hafa nefnt áttunda undur veraldar. Terrakotta leirherinn er einnig talinn merkilegasti fornleifafundur síðustu aldar. Það eru til áreiðanlegar heimildir fyrir því að fyrsti keisarinn var grafinn með mikilli fyrirhöfn og að margt fylgdi með honum í gröfina, en hvergi var minnst á þennan her og reyndar fannst hann bara fyrir tilviljun árið 1974 þegar bóndi nokkur var að dýpka brunninn sinn. Ég hafði beðið alla ferðina eftir þessu augnabliki og nú var spurningin hvort heimsóknin stæði undir væntingum. Þegar við komum á áfangastað var greinilegt að þarna var mikill ferðamannastaður og samt er háannatíminn ekki byrjaður ennþá. Þarna hafa fundist 7000 leirstyttur, mikið af því hermenn í fullri stærð og til að gera langa sögu stutta þá stóð allt sem við sáum undir væntingum og meira til. Það er hreinlega ótrúlegt hvað þetta er viðamikið og samt hefur ekki nærri allt verið grafið upp ennþá. Þetta kostar auðvitað allt sitt og leiðsögumaðurinn sagði okkur að það hefði tekið um eina kynslóð að gera herinn en það tæki örugglega tvær kynslóðir að grafa hann upp.

Við fórum seint í hádegisverð í þetta skipti og fórum síðan tilbaka til Xi’an til að skoða það sem kallast Stóri Villigæsaturninn. Veðrið var alveg æðislegt og við stóðum að mestu úti og fræddumst heilmikið um búddatrú í Kína. Okkur var einnig sagt að öll trúarbrögð voru bönnuð á árum Mao og í menningarbyltingunni var mikið af búddahofum og klaustrum eyðilagt. Aldrei slíku vant fengum við smá hvíld fyrir kvöldmatinn, sem flestir notuðu reyndar til að kíkja aðeins í bæinn, því hótelið okkar var við aðalgötuna. Kvöldverðurinn þetta kvöld var hreinlega hátíðarkvöldverður og kíktu sumir aðeins í bæinn á eftir.


11. apríl. Xi’an og lestarferð til Beijing (Peking)
Í dag lögðum við ekki af stað fyrr en kl. 9 og héldum beint á héraðssafnið, sem er talið eitt af tíu merkilegustu söfnum í heimi. Hér var margt að sjá og fræddumst við heilmikið um sögu Kína sem er mjög merkileg. Það hafa fundist mannvistarleyfar í Kína sem eru 1,15 milljón ára gamlar og svo er hægt að fylgja sögunni fram til dagsins í dag. Nú var komið að því að fara í jaði verksmiðju þar sem við fræddumst um jaði og hvað væri gott eða slæmt jaði. Eftir hádegisverðinn skoðuðum við síðan gamla borgarmúrinn í Xi’an sem var byggður á 14. öld og sumir kalla litla Kínamúrin. Við höfðum gott útsýni yfir borgina og dáðumst að því hversu vel múrinn var byggður. Áfram var haldið í íslamska hluta borgarinnar Xi’an, en þar fengum við smá tíma til að ganga um og skoða mannlífið.

Nú var síðan komið að lestarferðinni, en okkur hafði verið sagt að það væri ómögulegt að koma til Kína án þess að fara í lestarferð. Við vorum nú búin að heyra ýmsar sögur um þessa lestarferð og þá kannski sérstaklega salernin, svo það var spenningur í okkur hvernig þetta yrði. Við áttum að ferðast á því sem er fyrsta farrými í Kína og gátum því beðið í sérstökum biðsal á lestarstöðinni, en kvennaklósettið var víst mikil upplyfun, því það var bara flór og svo smá skilrúm á milli “básanna”. Við drifum okkur síðan í lestina og eftir að við vorum búin að raða okkur niður, fjögur í klefa, gátum við komið okkur fyrir. Þetta voru litlir klefar með tvær tveggja hæða kojur. Stemmingin varð reyndar mjög skemmtileg, því hópurinn er búinn að hristast mjög vel saman og var heilmikið hlegið og farið í heimsókn á milli. Útsýnið var líka mjög áhugavert, svo lengi sem það var bjart og síðan fórum við í kvöldverð rétt fyrir kl. 20. Þetta var einfaldari kvöldverður en við áttum að venjast, en samt sem áður mun betri en við höfðum gert okkur vonir um. Flestir fóru síðan fljótlega að sofa og sváfu eitthvað misjafnlega vel, enda fæstir vanir því að sofa um borð í lest.


12. apríl. Við erum komin til Beijing.
Ég held að allir hafi verið vaknaðir a.m.k. kl. 06.00 í morgun og vorum við fremur syfjuleg þegar við komum til Beijing um sjöleytið. Ferðin hafði gengið vel og vorum við hissa á því hversu snyrtilegt allt hafði verið og að öllu leyti betra en við höfðum þorað að vona. Lestarstöðin var ansi stór, byggð fyrir um tíu árum og er sú stærsta í Kína. Staðarleiðsögumaðurinn tók á móti okkur og var farið með rútu beint á hótel þar sem við fengum tíma til að borða morgunverð, fara í sturtu og leggja okkur smávegis. Kl. 10 var síðan haldið af stað til að skoða eitthvað af því merkilegasta sem höfuðborg Kína hefur upp á að bjóða. Beijing er rétta nafn borgarinnar, en þegar Evrópubúar komu hingað fyrir um 200 árum áttu þeir eitthvað erfitt með að skilja hvað borgin hét og kölluðu hana alltaf Peking. Það nafn hefur loðið við, en borgin heitir engu að síður Beijing og leiðsögumaðurinn sagði okkur að það væri mikil samkeppni á milli Beijing og Shanghai, en þær eru svipað stórar. Himnamusterið var okkar fyrsti áfangastaður og fræddumst við um það að fólk hefði trúað því hér áður fyrr að keisarinn væri himnasonur sem væri milliliður á milli himnaguðsins og almennings. Keisarinn átti því helst að koma a.m.k. einu sinni á ári til að biðja til himnaguðsins um góða uppskeru. Í dag fundum við svolítið fyrir því hvað það voru margir ferðamenn og áttum erfitt með að ímynda okkur hvernig þetta er á háannatímanum. Sölumennirnir voru líka óvenju aðgangsharðir og þar sem við vorum fremur þreytt eftir lestarferðina, hafði fólk misjafnlega mikla þolinmæði í að láta þvælast fyrir sér. Himnamusterið var mjög áhugavert og þó sólguðinn léti ekki sjá sig, var veðrið milt og gott. Eftir hádegisverð var komið að torgi hins himneska friðar og nú var brýnt fyrir okkur að við mættum ekki taka myndir af hermönnum eða öðru sem hefði með herinn að gera. Nokkrum varð að orði að þetta torg væri ekki mjög friðsælt, enda mikið af fólki og ekki mikið af ferðamönnum. Ég verð að segja að það var erfitt að ímynda sér þær hörmungar sem hafa átt sér stað á þessu torgi og einhvern veginn fannst mér vindurinn bera með sér þá skelfingu sem hér hefur verið árið 1989 þegar skriðdrekar og vopnað lið mætti á svæðið til að berja niður mótmæli sem höfðu átt sér stað á torginu svo vikum skipti. Mynd af Maó prýddi einnig hliðið í áttina að forboðnu borginni og þar hélt skoðunarferðin áfram.

Keisarahöllin í Beijing er í rauninni ekki bara ein höll, heldur lítil borg með mörgum húsum og eftir að hafa fræðst um þá keisara sem hér höfðu áhrif á söguna, héldum við áfram til að skoða hvert húsið á fætur öðru. Þá komu þrumur og eldingar, það byrjaði aðeins að rigna, en það var nú bara lítið og eftir þessa mjög svo áhugaverðu heimsókn í keisarahöllina fórum við á silkimarkað, fengum fræðslu um silkiframleiðslu og gátum keypt þessa hágæða vöru. Hluti hópsins dreif sig í Beijing óperuna í kvöld, en við hin borðuðum kl. 19 og fórum síðan í stuttan göngutúr um svæðið áður en farið var að sofa.


13. apríl. Kínamúrinn, Ming grafir og Pekingönd.
Veðrið í dag var eins og best var á kostið, sólskin og heiður himinn, en samt ekki alltof hlýtt, smá gjóla sem hélt mistrinu burtu. Við sáum því greinilega múrinn þegar við fórum þessa fornu leið í áttina að Kínamúrnum. Sérfræðingar eru ekki sammála um hvað múrinn er langur, en flestir telja að hann sé um 6.700 km. langur. Við létum taka af okkur hópmynd með múrinn í baksýn og svo fengum við frían tíma til að ganga á múrnum. Við héldum því af stað í sitthvora áttina, hver á sínum hraða. Þarna var nokkuð margt fólk og ekki bara útlendingar, heldur einnig Kínverjar á ferðalagi til að skoða múrinn mikla. Þetta var ólýsanleg tilfinning og ég sendi sms til minna nánustu heima, þó það væri mið nótt þar. Það er nú ekki á hverjum degi sem maður stendur á Kínamúrnum! Það var líka nokkuð fyndið að nokkur okkar í hópnum upplifðum að Kínverjar stoppuðu okkur og spurðu hvort þeir mættu láta mynda sig saman með okkur. Okkur fannst það mjög fyndið og vorum einmitt að hlæja að því þegar nokkrir strákar koma að og heilsa okkur á íslensku. Þarna voru komnir Íslendingar sem eru í námi í Shanghai og fannst okkur þetta ótrúleg tilviljun.
Eftir hádegisverð var síðan farið að skoða Ming grafirnar, sem eru í dal ekki langt frá Kínamúrnum, en þessi keisaraætt ríkti í um 300 ár. Það passaði alveg að þegar við settumst í rútuna til að keyra tilbaka til Beijing, dró ský fyrir sólu og góða veðrið var búið. Allir klæddu sig síðan upp, því það var komið að kveðjukvöldverðinum, Pekingönd. Varð þetta mjög skemmtilegt kvöld, mikið tekið af myndum, hlegið og sungið.

Nú er aftur á móti  komið að heimferð. Ég er búin að pakka niður, er að fara niður í morgunverð og svo verða töskurnar okkar teknar núna rétt um kl. 9.00. Við ætlum að lokum að skreppa í dýragarð sem er hér við hliðina á hótelinu til að sjá Pandabirni. Síðan höldum við út á flugvöll og fljúgum í dag til Frankfurt, gistum þar og komum heim til Íslands á morgun.


14. - 15. apríl. Kínafarar komnir heim.
Heimdagurinn rann upp og var nú gefinn kostur á því að fara í dýragarð sem var rétt hjá hótelinu, áður en farið yrði út á flugvöll. Eftir að hafa pakkað öllu niður, hittumst þeir sem vildu fara í dýragarðinn á hótelinu og í blíðskaparveðri skunduðum við af stað. Þetta er mjög stór garður og einnig nokkurs konar sædýrasafn, en við höfðum ekki mikinn tíma og tilgangur heimsóknarinnar var fyrst og fremst að skoða Pandabirni. Kínverski leiðsögumaðurinn var búinn að vara okkur við að þeir væru mjög latir og það væri fremur líklegt að þeir myndu liggja eins og klessur, en við vorum heppin því það var nýlega búið að gefa þeim morgunmatinn og voru þeir því á mikilli hreyfingu. Það var einstaklega gaman að ná að sjá Pandabirni áður en við héldum heim og ekki síður þá litlu, en það komst í heimsfréttir fyrir ekki löngu þegar það fæddust Pandahúnar í dýragarðinum í Beijing. Þeir voru mjög krúttlegir, en við vorkenndum dýrunum hálf að þurfa að vera í búrum. Við fórum síðan með rútunni frá hótelinu um kl. 10.30 og eftir að hafa kvatt kínverska leiðsögumanninn okkar með virktum hófst heimferðin. Flugið með Air China til Frankfurt tók 10,5 klst. og fórum við síðan með rútu á hótelið sem var rétt við flugvöllinn. Við vorum nú öll fremur þreytt, en gengum í 5 mínútur á veitingastaðinn þar sem við fengum að þessu sinni þýskt hlaðborð.

Þann 15. apríl flugum við heim til Íslands með Icelandair og kvöddumst við á flugvellinum í Frankfurt þar sem við vissum að allir færu í sitt hvora áttina þegar við kæmum til Keflavíkur. Mikið var talað um að hittast aftur og það fór líklega ekki framhjá neinum að þarna var skemmtilegur hópur að kveðjast, mikið faðmast og kysst. Það var mikið búið að gerast á þessum hálfa mánuði í Kína og fannst mér vera miklu lengra síðan við fórum frá Íslandi, heldur en raunin var.

Að lokum langar mig til að þakka öllum í ferðinni fyrir samfylgdina og vona að við hittumst fljótlega aftur.

Ferðadagbók minni er lokið að þessu sinni og vona ég að lesturinn hafir verið ánægjulegur.
Hugrún H.